Deel 1
De schreeuw van Lucía sneed voor zonsopgang door het bos.
—Mama, wakker worden! Alsjeblieft, ga niet dood!
Een zevenjarig meisje knielde op de vochtige grond en drukte Mateo, haar amper een maand oude broertje, tegen haar borst. De baby huilde zo hard dat zijn kleine gezichtje rood werd. Vóór hen lag Mariana roerloos tussen de bevroren bladeren, met bleke lippen en een uitgestrekte hand naar haar dochter.
Lucía schudde haar opnieuw door elkaar.
—Mama, je zei dat we de weg zouden halen.
Er kwam geen antwoord.
Vanachter de bomen klonk het gekraak van takken, gevolgd door een schorre stem, doordrenkt van alcohol.
—Mariana! Lucía! Ik weet dat jullie hier ergens zijn!
Het meisje hield haar adem in.
Ze herkende die stem beter dan welke andere dan ook. Het was de stem van Javier Álvarez, haar vader; de man die haar huis jarenlang had gevuld met geschreeuw, gebroken flessen en klappen tegen de muren.
De vorige nacht was Javier dronken aangekomen in het kleine huisje dat ze huurden vlakbij de rand van Toluca. Mariana had Mateo net in slaap gebracht toen hij geld van haar eiste dat ze had apart gehouden voor melk en medicijnen.
—Er is niets meer — had ze tegen hem gezegd. — Het kind moet eten.
Javier had geantwoord door een stoel naar de keuken te gooien.
Lucía had de baby gepakt en zich achter een gordijn verstopt. Vandaar had ze gezien hoe haar moeder een klap kreeg en naast het fornuis viel. Toen Javier naar buiten ging om nog een fles te zoeken, verzamelde Mariana haar krachten, pakte haar kinderen en vluchtte het bos in.
Ze hadden uren gelopen.
Nu kwam Javier steeds dichterbij.
Lucía keek naar haar moeder, en toen naar Mateo. Haar smalle handen trilden, maar ze drukte de baby nog steviger tegen zich aan.
—Ik zal niet toelaten dat hij je meeneemt — fluisterde ze tegen hem.
Toen hoorde ze een ander geluid, anders dan dat van haar vader. Het waren snelle stappen die kwamen vanaf het pad van een nabijgelegen landgoed.
Een man verscheen tussen de bomen. Hij droeg een donkere broek, een wit overhemd en een lange jas. Hij had een vermoeid gezicht, alsof hij dagen niet had geslapen.
Alejandro Montoya stopte toen hij het huilen hoorde vanaf de weg die zijn residentie verbond met een klein medisch laboratorium dat zijn eigendom was. Hij was eigenaar van een belangrijk farmaceutisch bedrijf, maar op dat moment was er geen chauffeur, bewaking of personeel bij hem. Slechts een verraste man voor een tafereel dat onmogelijk leek.
Hij zag een bewusteloze vrouw, een pasgeboren baby en een klein meisje dat hem aankeek alsof ook hij een dreiging was.
—Mijn god — mompelde hij. — Wat is er met jullie gebeurd?
Lucía deed een stap terug op haar knieën.
—Niet naderen.
—Je moeder heeft hulp nodig.
—Jullie kunnen ons ook slaan.
Die zin liet Alejandro roerloos achter.
Vijf jaar eerder had hij zijn vrouw en negenjarige dochter verloren bij een auto-ongeluk op de weg naar Puebla. Sindsdien had hij zijn werk veranderd in een muur om de leegte van zijn huis niet te hoeven zien.
Hij trok zijn jas uit en legde die op de grond, op een redelijke afstand.
—Nee…
————————————————————————————————————————
In de gang omringden reporters Alejandro.
—Wilt u echt twee kinderen opvoeden die uw bloed niet delen?
Alejandro keek naar Lucía, die zijn hand vasthield.
—Bloed heeft haar niet beschermd toen ze om hulp vroeg — antwoordde hij. — Dat ben ik van plan te doen.
Die nacht, terwijl iedereen wachtte op het vonnis, belde het ziekenhuis.
Mariana was gestopt met ademen.
3. deo
Alejandro arriveerde in het ziekenhuis met Lucía in zijn armen. Het meisje huilde en sloeg tegen zijn borst.
—Ze zei dat ze eruit zou komen! Dat had ze me beloofd!
De artsen slaagden erin Mariana te reanimeren, maar haar toestand was kritiek. Ze had een spoedoperatie nodig om een infectie die zich door haar lichaam had verspreid onder controle te krijgen.
De ingreep duurde vijf uur.
Lucía bleef voor de operatiekamer zitten, terwijl ze een pluche beertje vasthield dat haar moeder had genaaid toen ze klein was. Mateo sliep in een geleende kinderwagen.
Bij het aanbreken van de dag verscheen dokter Fernando.
