Alehandro knielde neer.
—Dan zou ik heel veel geluk hebben.
Ze omhelsde hem.
—Papa.
Vijf jaar later verrees er een wit huis naast de voormalige residentie Montoya. Het was niet zo groot, maar de ramen stonden altijd open.
Mariana maakte brood in de keuken terwijl Mateo, inmiddels een kleuter van vijf, door de achtertuin rende in zijn kleuteruniform. Lusija, twaalf jaar oud, probeerde zijn haar te kammen voordat de schoolbus arriveerde.
—Stilzitten.
—Papa heeft gezegd dat ik mijn haar mag dragen hoe ik wil.
—Papa heeft ook gezegd dat je niet helemaal onder de modder mag aankomen.
Alehandro verscheen in de deuropening met drie bekers atole.
—Jullie hebben allebei gelijk, wat mijn werk aanzienlijk ingewikkelder maakt.
Mateo rende naar hem toe.
—Kom je naar mijn voorstelling?
—Ik heb alle afspraken al geannuleerd.
Lusija glimlachte. Ze herinnerde zich het bos, de kou en het gevoel dat niemand zou komen. Sommige herinneringen verdwenen niet, maar ze beheersten haar dagen niet langer.
Die middag bracht Teresa een appeltaart. Klara arriveerde later met de documenten voor het nieuwe toevluchtsoord dat door de stichting werd gefinancierd. Mariana zette verse bloemen naast de foto van haar moeder, die kort na het ontmoeten van Mateo was overleden.
Toen de zon onderging, ging het viertal op de veranda zitten.
Mateo viel in slaap op Mariana’s schoot. Lusija leunde haar hoofd tegen Alehandros schouder.
—Papa, heb je er spijt van dat je ons hebt gevonden?
Hij keek naar de weg die verdween tussen de bomen.
—Lang geloofde ik dat ik jullie die dag had gered.
—En nu?
Alehandro keek naar het verlichte huis, Mariana die lachte met Teresa en het slapende kind.
—Nu weet ik dat jullie mij ook hebben gevonden.
Lusija verweefde haar vingers met de zijne.
Uit het bos kwam een koude windvlaag, vergelijkbaar met die van dat vroege ochtenduur lang geleden. Maar deze keer waren er geen stappen die hen achtervolgden en geen geschreeuw verborgen tussen de bomen.
Alleen open deuren, brandende lichten en een gezin dat wacht om naar binnen te gaan.
