Iedere e-mail.
En uiteindelijk hun eigen twee handtekeningen.
Toen ze zeiden dat ze niet gingen betalen, schreeuwde opa niet.
Hij bedreigde hen niet.
Hij keek alleen naar de kasten.
Naar de planken.
Naar de grote zitbank onder het raam.
Hij glimlachte.
En zei:
‘Prima.’
Niet omdat hij had opgegeven.
Maar omdat hij op dat moment al wist dat de discussie voorbij was.
Zij moesten het alleen nog ontdekken.
