DEEL 3
Drie uur later bevond Mason zich in een beveiligde privékliniek aan de rand van de stad.
Lila zat op een onderzoeksbed en hield haar knuffelkonijn stevig vast.
Noah wachtte in de gang, onder bescherming van twee medewerkers die Mason persoonlijk vertrouwde.
De arts die Mason had laten komen, was dokter Elena Fischer, een gerenommeerde toxicoloog die niet verbonden was aan een van Lila’s eerdere behandelcentra.
Ze had onmiddellijk nieuwe bloed- en urinemonsters laten afnemen en de medicijnen laten onderzoeken.
Toen ze de eerste laboratoriumresultaten ontving, veranderde haar gezichtsuitdrukking.
‘Meneer Harris, ik moet u spreken. Alleen.’
Mason volgde haar naar een kleine spreekkamer.
‘Wat heeft u gevonden?’
Dokter Fischer legde enkele rapporten op tafel.
‘Uw dochter vertoont aanwijzingen voor blootstelling aan een schadelijke stof die het gezichtsvermogen kan aantasten. We moeten aanvullende testen uitvoeren om de precieze oorzaak en de mogelijke schade vast te stellen.’
Mason staarde naar haar.
‘Dus ze heeft die zeldzame erfelijke ziekte niet?’
‘De eerdere diagnose is in ieder geval niet voldoende onderbouwd. Er zijn nu ernstige redenen om een toxische oorzaak te onderzoeken.’
‘Kan ze herstellen?’
De arts aarzelde.
‘Dat kan ik u niet beloven. Maar als er sprake is van voortdurende blootstelling, is het essentieel dat die onmiddellijk stopt. Daarna kunnen we bekijken welke behandeling mogelijk is.’
Mason sloot zijn ogen.
Zes maanden.
Zes maanden had hij zijn dochter zien lijden.
En al die tijd had hij de verkeerde mensen vertrouwd.
Zijn telefoon trilde.
Een bericht van Daniel.
‘We hebben de USB-stick onderzocht. Je moet dit zelf horen.’
Mason ging naar een beveiligde ruimte, waar Daniel een laptop had klaargezet.
Het audiobestand duurde iets meer dan vier minuten.
Eerst hoorde Mason het geluid van glazen die op een tafel werden gezet.
Daarna een vrouwenstem.
Vanessa.
‘Hoe lang duurt het voordat hij volledig afgeleid is?’
Een mannenstem antwoordde.
‘Als het volgens plan verloopt, zal hij binnen enkele weken alleen nog met zijn dochter bezig zijn.’
Mason herkende de stem onmiddellijk.
Richard Cole.
Zijn rechterhand.
De man die hij ooit als een broer had beschouwd.
Toen klonk een derde stem.
Victor Moretti.
‘En zodra Harris zijn aandacht laat verslappen, nemen wij zijn transportbedrijven over. De documenten zijn al voorbereid.’
Vanessa lachte zacht.
‘Zorg er alleen voor dat het meisje niet sterft. Mason moet blijven geloven dat hij haar kan redden.’
Mason voelde zijn maag samentrekken.
Richard vroeg:
‘En als de artsen iets ontdekken?’
‘Dat gebeurt niet,’ antwoordde Vanessa. ‘De specialist die we hebben betaald, zal zorgen dat ze de verkeerde richting blijven onderzoeken.’
Er klonk een stoel die over de vloer schoof.
Daarna hoorde Mason zijn vrouw iets zeggen wat hij nooit zou vergeten.
‘Mijn man denkt dat hij iedereen kan controleren. Het wordt tijd dat hij ontdekt hoe het voelt om machteloos te zijn.’
Mason zette het bestand stil.
Zijn handen trilden.
Daniel keek hem bezorgd aan.
‘Baas?’
Mason antwoordde niet.
Hij zag alleen het gezicht van zijn dochter voor zich.
De kleine handen die tastend naar hem zochten.
De angst in haar stem wanneer ze ‘s nachts wakker werd.
En Vanessa, die haar iedere avond had ingestopt en haar had verzekerd dat mama altijd voor haar zou zorgen.
‘Waar is mijn vrouw?’ vroeg Mason uiteindelijk.
‘Thuis. Ze denkt dat jij met Lila bij een specialist bent.’
‘En Richard?’
‘Op kantoor.’
Mason keek naar het scherm.
‘Dan mogen ze voorlopig niet weten dat we iets hebben ontdekt.’
Daniel knikte.
‘Wat wil je doen?’
‘Alles veiligstellen. De opname, de medische dossiers, de financiële transacties. En schakel een onafhankelijke advocaat en rechercheur in. Ik wil dat ze voor de rechter komen en niet kunnen ontsnappen door één ontbrekend bewijsstuk.’
Daniel stond op om zijn instructies uit te voeren.
Maar bij de deur draaide hij zich om.
‘Er is nog iets.’
Mason keek op.
‘Wat?’
‘We hebben de oude camerabeelden van het huis aan het Comomeer teruggevonden.’
‘En?’
Daniel aarzelde.
‘De avond voordat Thomas Bennett verdween, is er iemand bij het huis geweest.’
‘Wie?’
‘Uw vrouw.’
Mason fronste.
‘Dat wist ik al.’
‘Nee, baas. Niet Vanessa.’
Daniel legde een foto op tafel.
‘Uw eerste vrouw.’
Mason voelde zijn hart overslaan.
Want de vrouw op de foto was volgens de officiële documenten al acht jaar dood.
