Deel 2
Alex schoot naar voren om zijn telefoon terug te pakken, maar Viviana deed een stap achteruit.
‘Raak me niet aan.’
De medewerker van de alarmcentrale nam op.
Viviana vertelde met opmerkelijke beheersing dat ze zeven maanden zwanger was, dat twee vrouwen haar hadden aangevallen en dat ze vermoedde dat er camerabeelden bestonden die konden aantonen wat er werkelijk was gebeurd.
Toen gaf ze het adres door.
Haar schoonmoeder keek naar Alex.
‘Je gaat toch niet toestaan dat ze ons voor schut zet?’
Maar Viviana hoorde haar nauwelijks.
Ze dacht aan het bericht.
De opnames.
Boven de deur van de gang naar de bruidskamer hing inderdaad een kleine beveiligingscamera. Ze had hem eerder die ochtend gezien toen ze de bloemen bracht.
‘Ik wil de camerabeelden zien,’ zei ze.
De ceremoniemeester, een man van middelbare leeftijd die tot dan toe zwijgend had toegekeken, knikte onmiddellijk.
‘Die worden opgeslagen in het beveiligingskantoor.’
‘Niemand gaat daarheen!’ riep haar schoonmoeder.
De man keek haar verbaasd aan.
‘Mevrouw, dit is een privé-evenement, maar de beveiliging valt onder de verantwoordelijkheid van het hotel.’
‘Ik betaal voor deze bruiloft!’
‘Dat geeft u geen zeggenschap over onze beveiligingsregistraties.’
Viviana zag hoe haar schoonmoeder haar lippen op elkaar perste.
Haar toekomstige schoonzus, Isabella, stond ondertussen bij de bruidstafel en hield haar handen zo stevig om haar champagneglas geklemd dat haar knokkels wit werden.
De bruidegom, Daniel, keek van zijn moeder naar zijn aanstaande vrouw.
‘Kan iemand mij eindelijk vertellen wat hier aan de hand is?’
Niemand antwoordde.
Viviana vroeg de ceremoniemeester de beelden veilig te stellen voor de politie.
Ondertussen bracht een vrouwelijke hotelmedewerker haar naar een rustige ruimte, waar ze een sjaal kreeg om haar gescheurde jurk te bedekken.
Een verpleegkundige die onder de gasten was, kwam vrijwillig bij haar zitten.
‘Voelt u de baby bewegen?’
Viviana knikte.
‘Ja.’
‘Heeft u pijn?’
‘Vooral in mijn rug. En ik tril.’
De verpleegkundige drong erop aan dat ze zich medisch zou laten onderzoeken. Viviana stemde toe, maar wilde eerst dat haar verklaring werd opgenomen.
Een kwartier later arriveerden twee politieagenten.
Een van hen sprak met Viviana. De andere begon getuigen te ondervragen.
Haar schoonmoeder probeerde de situatie onmiddellijk te bagatelliseren.
‘Het was een misverstand. Er is niemand aangevallen.’
Viviana draaide zich naar haar om.
‘Jullie hebben mijn tas doorzocht, me voor tweehonderd mensen een dief genoemd en mijn jurk kapotgescheurd.’
‘Je overdrijft.’
‘Dan kunnen de camerabeelden dat aantonen.’
Opnieuw viel er stilte.
De beveiligingschef verscheen bij de ingang.
‘De opnames zijn beschikbaar.’
Alex ging onmiddellijk rechtop staan.
‘Er is geen reden om iedereen hierbij te betrekken.’
De agent keek hem aan.
‘Meneer, gaat u alstublieft weer zitten.’
Viviana zag dat haar man zweette.
En voor het eerst begon ze zich af te vragen of het verdwijnen van de ringen misschien nooit een ongeluk was geweest.
De beveiligingschef opende een laptop.
De eerste beelden toonden de gang buiten de bruidskamer.
Om 09.17 uur was Viviana te zien met een vaas bloemen.
Ze ging naar binnen.
Vier minuten later kwam ze weer naar buiten.
Daarna bleef de gang lange tijd leeg.
Tot 11.42 uur.
Toen verscheen Isabella.
Ze keek over haar schouder, haalde een sleutel uit haar tasje en verdween in de kamer.
Zeven minuten later kwam ze naar buiten.
Met een klein donker doosje in haar hand.
Daniel sprong overeind.
‘Isabella?’
De bruid werd lijkbleek.
‘Dat is niet wat je denkt.’
Maar de beveiligingschef had nog iets gevonden.
Een tweede camera registreerde de doorgang naar de privélounge.
Op de beelden was te zien hoe Isabella het doosje overhandigde aan iemand die daar op haar wachtte.
Alex.
Viviana voelde haar hart bijna stilstaan.
Haar eigen man nam het doosje aan, opende het kort en stopte het vervolgens in de binnenzak van zijn colbert.
De zaal vulde zich met geschokte stemmen.
Daniel staarde zijn broer aan.
‘Jij had de ringen?’
Alex zei niets.
Viviana stond langzaam op.
‘Dus jullie wisten al die tijd waar ze waren.’
Ze keek naar haar schoonmoeder.
‘En toch hebben jullie mij beschuldigd.’
Haar schoonmoeder slikte.
‘Viviana, luister…’
‘Nee.’
Haar stem was nauwelijks luider dan een fluistering.
‘Nu luisteren jullie naar mij.’
Ze richtte zich tot de politieagent.
‘Ik wil officieel aangifte doen.’
Maar voordat de agent kon antwoorden, greep Daniel zijn broer bij de arm.
‘Waarom, Alex? Waarom zou je zoiets doen?’
Alex keek naar Isabella.
En in die ene blik zag Viviana iets wat haar maag deed samentrekken.
Het was geen blik tussen twee mensen die samen een onschuldige grap hadden uitgehaald.
Het was de blik van twee mensen die een geheim deelden.
