Deel 3
‘Ik wil weten waarom jullie mijn bruiloft hebben verpest,’ zei Daniel.
Zijn stem trilde van woede.
Isabella begon te huilen.
‘Daniel, alsjeblieft. Het is ingewikkeld.’
‘Wat is er ingewikkeld aan het verstoppen van onze trouwringen?’
Alex probeerde tussenbeide te komen.
‘Broertje, kalmeer.’
Daniel duwde zijn hand weg.
‘Noem me niet zo. Niet voordat je me vertelt wat hier gebeurt.’
Viviana bleef op enige afstand staan.
De verpleegkundige had haar een stoel aangeboden, maar ze kon zichzelf niet dwingen te gaan zitten.
Ze keek naar Alex, de man met wie ze zes jaar getrouwd was.
De man met wie ze een kind verwachtte.
Hij had haar niet beschermd toen ze vernederd werd.
Sterker nog, hij had geholpen de situatie te creëren.
Maar waarom?
Een politieagent vroeg Alex het doosje met de ringen af te geven.
Alex aarzelde.
‘Ze zitten niet meer in mijn zak.’
Daniel lachte bitter.
‘Natuurlijk niet.’
‘Waar zijn ze dan?’ vroeg de agent.
Alex wees naar de privélounge.
‘In mijn aktetas.’
De agent vroeg de beveiligingschef hem te begeleiden.
Toen ze enkele minuten later terugkeerden, waren de ringen inderdaad gevonden.
Maar in dezelfde tas lag ook een bruine envelop.
De agent vroeg Alex of die van hem was.
‘Ja.’
‘Wat zit erin?’
‘Privédocumenten.’
De agent liet de envelop ongemoeid en richtte zich opnieuw op de aangifte. Zonder toestemming of wettelijke grondslag kon hij niet zomaar alle persoonlijke papieren doorzoeken.
Maar Viviana had de envelop herkend.
Ze had hem drie dagen eerder op het bureau van haar man gezien.
Toen ze vroeg wat erin zat, had hij gezegd dat het om verzekeringspapieren ging.
Op dat moment had ze hem geloofd.
Nu niet meer.
‘Alex,’ zei ze. ‘Wat voor documenten zijn dat?’
‘Dat gaat jou niet aan.’
De woorden kwamen zo snel dat verschillende gasten zich omdraaiden.
Viviana voelde iets in zichzelf veranderen.
Niet de plotselinge woede die haar eerder had overspoeld.
Iets kouder.
Iets definitiefs.
‘Alles wat gevolgen heeft voor ons gezin, gaat mij aan.’
Alex keek weg.
Toen klonk er een onverwachte stem.
‘Ik weet wat erin zit.’
Het was Isabella.
Haar bruidsmake-up was uitgelopen en haar sluier hing scheef over haar schouder.
Daniel draaide zich naar haar om.
‘Wat bedoel je?’
Isabella keek naar Alex.
‘Je zei dat je haar alles zou vertellen zodra de ceremonie voorbij was.’
Alex vloekte zacht.
‘Hou je mond.’
Maar Isabella leek niet langer bereid hem te beschermen.
‘Je hebt me gebruikt, Alex.’
Daniel werd doodstil.
‘Waarvoor?’
Isabella keek naar Viviana.
‘Om haar in diskrediet te brengen.’
Een golf van gefluister trok door de zaal.
Viviana voelde haar handen koud worden.
‘Waarom?’
Isabella haalde diep adem.
‘Omdat Alex wilde dat iedereen zou geloven dat jij onbetrouwbaar was. Hij zei dat je na de geboorte van jullie kind waarschijnlijk van hem zou scheiden en dat je zijn familie financieel zou ruïneren.’
Viviana staarde haar aan.
‘Wat?’
‘Hij wilde getuigen hebben. Mensen die later zouden verklaren dat je spullen stal en agressief reageerde als je ermee geconfronteerd werd.’
Daniel keek alsof hij elk moment ziek kon worden.
‘En jij hielp hem?’
Isabella begon harder te huilen.
‘Ik dacht dat het alleen om een beschuldiging zou gaan. Ik wist niet dat zijn moeder haar jurk zou scheuren.’
Viviana sloot even haar ogen.
Alles viel op zijn plaats.
De beschuldigingen.
De openbare vernedering.
Alex’ stilzwijgen.
De plotselinge dreiging om de politie te bellen, die waarschijnlijk bedoeld was om haar bang te maken en haar te laten vertrekken.
Het was geen impulsieve familieruzie geweest.
Het was een zorgvuldig voorbereide val.
Maar er ontbrak nog één ding.
Waarom wilde Alex plotseling van haar af?
Ze keek naar de bruine envelop.
‘Geef me de documenten, Alex.’
‘Nee.’
‘Dan bel ik morgen mijn advocaat en laat ik uitzoeken wat je verbergt.’
Bij het woord advocaat verstijfde hij.
Zijn moeder stond op.
‘Dit gaat veel te ver. Jullie hebben een gezin. Denk aan de baby.’
Viviana keek haar aan.
‘Daar had u aan moeten denken voordat u mij aanviel.’
Toen richtte ze zich weer tot Alex.
‘Wat heb je gedaan?’
Alex zei niets.
Maar Daniel keek plotseling naar de envelop en trok bleek weg.
‘Wacht eens even,’ fluisterde hij.
Hij keek zijn broer recht aan.
‘Heeft dit iets te maken met de aandelen van opa?’
Alex’ gezicht veranderde.
En Viviana begreep dat het geheim veel groter was dan een paar verdwenen trouwringen.
