Deel 4
De grootvader van Alex en Daniel was zes maanden eerder overleden.
Hij had een succesvol familiebedrijf achtergelaten dat gespecialiseerd was in luxe woninginrichting.
Viviana wist dat Alex en Daniel allebei aandelen hadden geërfd.
Wat ze niet wist, was dat haar naam eveneens in het testament voorkwam.
Daniel keek haar aan.
‘Heeft niemand je verteld wat opa voor je heeft geregeld?’
Viviana schudde haar hoofd.
‘Waar heb je het over?’
Daniel ging langzaam zitten.
‘Toen opa ziek was, heb jij maandenlang voor hem gezorgd. Je bracht hem naar het ziekenhuis, kookte voor hem en bleef bij hem wanneer hij niet kon slapen.’
Viviana knikte.
Ze had veel van de oude man gehouden.
Hij was een van de weinige mensen binnen de familie geweest die haar altijd met warmte behandelde.
‘Opa zei vaak dat jij de enige was die hem bezocht zonder iets terug te verwachten,’ vervolgde Daniel.
Alex sloeg zijn ogen neer.
‘Daniel, dit is niet het moment.’
‘Jawel,’ antwoordde zijn broer. ‘Dit is precies het moment.’
Hij richtte zich weer tot Viviana.
‘Opa heeft je een aanzienlijk aandelenpakket nagelaten. Het staat onder beheer totdat de nalatenschap volledig is afgewikkeld.’
Viviana voelde haar keel dichtknijpen.
‘Dat kan niet. Alex heeft gezegd dat alles tussen jullie tweeën verdeeld was.’
‘Dan heeft hij gelogen.’
De stilte die volgde, was bijna ondraaglijk.
Viviana keek naar haar man.
‘Hoeveel?’
Daniel aarzelde.
‘Vijfentwintig procent van het bedrijf.’
Viviana kon nauwelijks ademhalen.
Dat was geen klein geschenk.
Dat was een vermogen.
Alex’ moeder begon nerveus met haar armband te spelen.
‘Die beslissing van opa was onredelijk. Viviana is geen bloedverwant.’
Daniel draaide zich naar haar om.
‘Dat was zijn beslissing, mam. Niet de jouwe.’
Viviana voelde plotseling een pijnlijke helderheid.
Alex had haar jarenlang verteld dat ze zich niet met de financiële zaken van de familie moest bemoeien.
Ze had hem vertrouwd.
Ze had nooit gevraagd naar de precieze omvang van de erfenis.
En nu bleek dat hij maandenlang informatie voor haar had achtergehouden.
‘Wat heeft dit met de trouwringen te maken?’ vroeg ze.
Isabella veegde haar wangen droog.
‘Alex zei dat hij bewijs nodig had dat je niet te vertrouwen was. Hij wilde de andere aandeelhouders overtuigen dat je ongeschikt was om bij het bedrijf betrokken te worden.’
Daniel schudde zijn hoofd.
‘Een beschuldiging van diefstal verandert niets aan een testament.’
‘Dat weet ik nu,’ fluisterde Isabella. ‘Maar hij vertelde me dat er een juridische procedure liep.’
Viviana keek naar Alex.
‘Je wilde mijn reputatie vernietigen om mijn erfenis af te pakken?’
Alex liet zich op een stoel vallen.
‘Je begrijpt het niet. Het bedrijf heeft schulden. Grote schulden. Als jouw aandelenpakket volledig wordt overgedragen, verlies ik de controle.’
‘Dus besloot je je zwangere vrouw publiekelijk te vernederen?’
‘Ik wilde alleen dat je vrijwillig afstand zou doen van je rechten.’
Viviana keek hem ongelovig aan.
‘Door me als dief neer te zetten?’
Alex antwoordde niet.
De politieagent maakte aantekeningen en vroeg wie de beelden had veiliggesteld. Daarna liet hij de betrokkenen weten dat er nader onderzoek zou volgen naar de aanval en de beschuldigingen.
Viviana wist dat de financiële kwestie afzonderlijk onderzocht moest worden.
Maar er was nog iets wat haar dwarszat.
‘Waarom vandaag?’ vroeg ze. ‘Waarom op Daniels bruiloft?’
Daniel keek naar zijn broer.
Alex bleef zwijgen.
Toen zei Isabella:
‘Omdat morgen de laatste dag is.’
Viviana draaide zich naar haar om.
‘De laatste dag waarvoor?’
‘Om bezwaar te maken tegen een document dat Alex heeft laten opstellen.’
Ze wees naar de envelop.
‘Hij wilde dat je vanavond zo overstuur zou raken dat je zou vertrekken. Daarna zou hij je morgen laten tekenen, zogenaamd om de familieproblemen op te lossen.’
Viviana keek naar de envelop.
‘Wat voor document?’
Alex staarde naar de vloer.
Isabella fluisterde:
‘Een verklaring waarin je afstand doet van je aanspraken op de erfenis.’
Viviana voelde een scherpe steek van verdriet.
Niet om het geld.
Maar omdat de vader van haar kind bereid was geweest haar vertrouwen, waardigheid en veiligheid op te offeren om zijn eigen belangen te beschermen.
Ze keek naar de gescheurde stof over haar buik.
Toen naar Alex.
‘Je hebt één ding verkeerd ingeschat,’ zei ze zacht.
Hij keek op.
‘Wat?’
‘Je dacht dat ik na deze avond te bang zou zijn om voor mezelf op te komen.’
