Ik schreeuwde niet, eiste geen uitleg en was niet van plan om ruzie te maken midden in een restaurant.
Mijn man werd opvallend blek.
— Svek, ik kan toch niet zomaar weggaan van de bruiloft van mijn eigen dochter.
— Goed.
— Blaas dit kleine misverstand alsjeblieft niet op tot een catastrofe voor de hele familie.
Ik keek hem een paar seconden in de ogen.
— Deze catastrofe heb ik niet veroorzaakt.
Ik pakte mijn telefoon, bestelde een taxi en liep naar de uitgang.
Bij de garderobe haalde Pavel me in.
Hij greep de rand van de balie vast en begon in een geïrriteerd gesis te praten:
— Heb je überhaupt enig idee hoe dit eruit zal zien?
Er zijn hier bijna honderd mensen!
Iedereen zal zien dat mijn vrouw zich omdraait en weggaat van de bruiloft van haar dochter!
Ik nam mijn jas aan van de garderobejuffrouw.
— Dat is dus wat je echt bezighoudt.
Hoe jouw vrouw eruit zal zien in de ogen van honderden gasten.
Maar de positie waarin jullie mij hebben gebracht, lijkt je totaal niet te schelen.
En toen zag ik Inna naderen — de ex-vrouw van Pavel en de moeder van Veronika.
Ze liep naar ons toe met een verdacht tevreden glimlach.
Afgaande op haar gezichtsuitdrukking had Inna al iets gehoord over wat er gaande was.
— Svetlana, waar ga je heen?
— Naar huis.
Ik deed mijn jas aan.
— De mij aangeboden functie van gratis kinderopas beviel me om de een of andere reden niet.
Ik had op z’n minst een sarcastische opmerking verwacht, zo niet een regelrechte spotprent.
Maar Inna stopte plotseling met glimlachen.
— Welke oppas?
Ze fronste haar wenkbrauwen.
— Ik heb Veronika dertig duizend apart gegeven juist voor personeel voor de kinderen.
Nu was ik degene die verbaasd was.
De bruid zelf kwam naar ons toe.
Een paar minuten geleden zag Veronika er absoluut zeker van haar zaak uit, maar nu was haar gezicht aanzienlijk veranderd.
Inna draaide zich om naar haar dochter.
— Ik vraag het je: wat voor gratis oppas, als ik je geld heb gegeven om mensen in te huren?
— Mam, alsjeblieft, niet nu.
Laten we het er later over hebben.
Veronika probeerde haar moeder bij de arm te pakken en haar mee terug te slepen naar de banketzaal.
Inna trok haar arm weg.
— Nee.
Niet later.
Laat me nu de huwelijksbegroting zien.
— Mam…
— De begroting, Veronika.
De vrouwelijke organisator bevond zich nog steeds in de buurt.
Ze keek naar de bruid, daarna naar Inna en overhandigde haar zwijgend een uitgeprinte tabel.
Inna liep de regels snel met haar ogen door.
In het gedeelte over de kinderkamer stond een nul.
Geen kosten voor een oppas.
Geen bureau.
Geen personeel.
Maar iets lager werd een andere interessante vermelding ontdekt.
De extra bijdrage van Pavel — honderdvijftig duizend.
Datum — vier dagen geleden.
Alles in mij viel stil.
Ik nam het vel en liet mijn man de juiste regel zien.
— Betekent dit dat je hun toch het geld hebt gegeven dat we voor de vakantie hadden opzijgelegd?
Een antwoord had ik al niet meer nodig.
Alles stond voor mijn ogen geschreven.
Pavel begon te snel te praten:
— Ik heb alleen mijn deel van de besparingen genomen.
— Jouw deel?
— Svet, het geld lag toch al zonder nut op de rekening.
— We hebben deze rekening evenveel aangevuld, Pasha.
Ik pakte mijn telefoon en opende de bankapp.
Ik moest even door de transactiegeschiedenis bladeren voordat ik de juiste overschrijving zag.
Pavel had deze voorzichtig tussen tal van kleine betalingen doorgevoerd, in de veronderstelling dat ik het waarschijnlijk niet zou merken.
Honderdvijftig duizend.
Nu waren er geen twijfels meer over.
Ondertussen bleef Inna de begroting aandachtig bestuderen.
En ontdekte al snel nog iets.
— En wat is dit?
Ze wees met haar vinger op een van de regels.
Het bruidspaar had een kamer in een landhuisgelegenheid geboekt voor vijf dagen.
Maar in de huwelijksbegroting werd deze uitgave heel anders omschreven — als de accommodatie van de familieleden van de bruidegom.
Inna draaide het vel naar haar dochter toe.
— Dus jullie haalden geld op bij de ouders onder het mom van noodzakelijke huwelijksuitgaven, en betaalden daar zelf vakantie van?
