Veronika trok geïrriteerd haar jurk recht.
— Dit is helemaal geen vakantie.
Gewoon een paar dagen na de bruiloft.
Wij moeten ook bijkomen.
— Op kosten van iemand anders?
— Ouders moesten ons toch al een normaal huwelijkscadeau geven!
Ik kon het niet meer inhouden:
— We hebben jullie al tweehonderdduizend gegeven.
Het gesprek begon geleidelijk de aandacht te trekken.
Enkele gasten die langs de garderobe liepen, vertraagden hun stap.
Iemand stopte in de buurt.
Pavel werd meteen nerveus.
— Svek, stop met het tellen van geld in het bij zijn van buitenstaanders.
Hij probeerde me weer bij de elleboog te pakken en naar buiten te leiden.
Maar nu bleef ik op mijn plek staan.
— Leg dan uit waarom jullie zo goed mijn uren konden tellen?
Pavel stond stil.
Ik verlaagde mijn stem zodat vooral de familieleden het gesprek konden horen.
— Waarom leken vijfentwintig duizend voor een professionele oppas jullie een te groot bedrag, terwijl het volkomen normaal is om gratis over een paar uur van mijn tijd te beschikken?
Antwoorden lukte hem niet meer.
Denis, de bruidegom van Veronika, kwam naar ons toe.
Uit zijn gezichtsuitdrukking werd duidelijk dat de man pas net begon te begrijpen wat er was gebeurd.
— Wacht even.
Hij keek naar de bruid.
— Veronika, over welke Svetlana in plaats van een oppas hebben we het eigenlijk?
We hadden toch afgesproken om twee meiden uit een bureau te bestellen.
Veronika sloeg haar ogen neer.
Denis fronste zijn wenkbrauwen nog sterker.
— Laat het contract met het bureau zien.
En toen verloor de bruid voor het eerst definitief haar kalmte.
— Ik heb ze geannuleerd! — snauwde ze er fel uit.
— Omdat het budget niet oneindig is!
Je kunt toch niet aan alles geld besteden!
Ze draaide zich naar mij om.
— Svetlana had op zijn minst één keer iets zomaar kunnen doen, en niet voor geld!
Ik was niet eens beledigd.
Waarschijnlijk omdat er na alles wat ik had gehoord niets meer was om over te verbazen.
— Ik heb jullie geholpen dit restaurant te vinden.
Een banketbakker gevonden.
Korting geregeld.
En honderdduizend overgemaakt van mijn eigen spaargeld.
Ik somde alles heel gelijkmatig op, bijna als punten van een officiële klacht.
Veronika gooide er geïrriteerd uit:
— Niemand heeft je gedwongen om dat te doen.
En ze zweeg meteen.
Het lijkt erop dat zelfs zij besefte hoe ongelukkig die woorden klonken.
Ik knikte.
— Precies.
Ik pakte mijn handtas.
— En niemand zal je ooit nog dwingen.
Hiermee was de bruiloft voor mij afgelopen.
Ik draaide me om en liep het restaurant uit, waarbij ik Veronika, Pavel, Inna en Denis achterliet om zelf uit te zoeken met de financiële begroting, negen kinderen en de gasten die geleidelijk geïnteresseerd begonnen te raken in wat er gebeurde.
De taxi was er nog niet.
Ik stond bij het restaurant toen de deur achter me opzwaaide.
De organisator rende naar buiten.
— Svetlana, wacht even!
Ik draaide me om.
De vrouw overhandigde me enkele vellen papier.
— Neem dit.
— Wat is dit?
— Een kopie van de begroting.
Ik keek haar verbaasd aan.
— Waarom heb ik dat nodig?
— Bewaar het.
Voor de zekerheid.
De organisator zweeg even.
— Het lijkt me dat ze je vanavond gaan vertellen dat er van dergelijke afspraken helemaal geen sprake is geweest.
Ik vouwde de papieren op.
— Waarom besloot je me te helpen?
De vrouw zuchtte.
— Omdat jouw kaartje oorspronkelijk naast dat van de vader van de bruid stond.
Ik begreep de betekenis van wat er werd gezegd niet meteen.
— Was mijn plek toch aan tafel?
— Natuurlijk.
Ze knikte.
— Je werd oorspronkelijk naast Pavel gezet.
Veronika heeft je plek pas gisteren weggehaald.
En apart aan het personeel gevraagd om je niets uit te leggen.
Nu werd alles definitief duidelijk.
Ik stopte de kopie van de begroting in mijn tas.
— Dank je wel.
Thuisgekomen opende ik als eerste mijn bankapp en downloadde ik een volledige afschrift van onze gezamenlijke spaarrekening.
Ik controleerde de laatste drie maanden.
Toen controleerde ik het nog eens.
Honderdvijftig duizend bleken lang niet de enige verrassing te zijn.
Gedurende deze tijd had Pavel in het geheim in totaal tweehonderdveertig duizend overgemaakt aan zijn dochter.
En hij gebruikte niet alleen de spaarcenten.
Een deel van het geld was bestemd voor nutsvoorzieningen.
Een ander deel legden we opzij voor de autoverzekering.
Hij nam het gewoon en stuurde het naar Veronika.
Zonder het met mij te overleggen.
Zonder te vragen.
Zonder zelfs maar te waarschuwen.
Pavel belde bijna om middernacht.
— Svet, we moeten praten.
Maar niet aan de telefoon.
Aan zijn stem merkte ik dat de bruiloft helemaal niet zo feestelijk was afgelopen als gepland.
— Wat is er gebeurd?
— Er is daar een schandaal uitgebroken.
— Kom naar huis wanneer je klaar bent om mij absoluut alle overschrijvingen naar Veronika te laten zien.
— Svet…
— Tot je klaar bent om dat te doen, valt er niets te bespreken.
Ik beëindigde het gesprek.
Pavel verscheen pas ’s ochtends.
