DEEL 2
Maria staarde naar de vergeelde foto alsof ze naar een vreemde keek.
‘Dat kan niet,’ fluisterde ze. ‘Mijn moeder heeft me verteld dat mijn vader stierf voordat ik geboren werd.’
Victor Hale ging langzaam tegenover haar zitten.
‘Dat heeft ze je verteld omdat ze dacht dat het de enige manier was om je te beschermen.’
Maria keek opnieuw naar de foto.
De jonge vrouw herkende ze onmiddellijk. Haar moeder, Elisabeth, met dezelfde donkere ogen en dezelfde glimlach die Maria zich van haar jeugd herinnerde.
Maar de man naast haar was onmiskenbaar Victor.
‘Bent u mijn vader?’
Hij antwoordde niet meteen.
‘Ja, Maria.’
De stilte die volgde, leek eindeloos.
‘Waarom?’ vroeg ze uiteindelijk. ‘Waarom hebt u me dan nooit opgezocht?’
Victor wreef met zijn hand over zijn gezicht.
‘Omdat ik jarenlang geloofde dat jij dood was.’
Hij opende een tweede dossier.
Vijftien jaar geleden was Victor verwikkeld geraakt in een juridische strijd met zijn voormalige zakenpartner, Hendrik Vermeer. Die man had miljoenen verduisterd en geprobeerd de controle over Victors investeringsmaatschappij over te nemen.
Elisabeth, die destijds op de financiële afdeling werkte, had ontdekt hoe Vermeer geld via buitenlandse rekeningen wegsluisde.
Ze had bewijzen verzameld.
Maar voordat ze die aan de autoriteiten kon overhandigen, verdween ze samen met haar dochter.
Kort daarna ontving Victor een officieel document waarin stond dat beiden bij een auto-ongeluk waren omgekomen.
‘Ik heb jullie begraven,’ zei hij schor. ‘Of beter gezegd, twee gesloten kisten waarvan ik dacht dat jullie erin lagen.’
Maria voelde haar maag samentrekken.
‘Maar mijn moeder leefde nog jaren.’
‘Dat weet ik nu. Ze kreeg een nieuwe identiteit en dook onder. Toen ze uiteindelijk overleed, was jij al volwassen. Ik wist niet dat je nog bestond.’
Maria dacht aan haar moeders laatste maanden. Aan de angstige telefoongesprekken die onmiddellijk stopten zodra Maria binnenkwam. Aan de oude documenten die Elisabeth in een afgesloten koffer bewaarde.
‘Mijn moeder zei altijd dat sommige mensen gevaarlijker waren dan ze leken.’
Victor knikte.
‘Ze wist wie er achter jullie aan zat.’
‘Hendrik Vermeer?’
‘En zijn zoon.’
Maria voelde plotseling een ijzige kou door haar lichaam trekken.
Victor schoof een andere foto naar haar toe.
Daarop stond een jongeman van ongeveer twintig jaar, naast Hendrik Vermeer.
De jongeman had dezelfde ogen als Theodoor.
‘Nee,’ fluisterde Maria.
Victor keek haar ernstig aan.
‘Theodoor is niet de man voor wie hij zich uitgeeft. Zijn echte achternaam is Vermeer.’
Maria sprong overeind.
‘Dat is onmogelijk! Ik heb zijn familie ontmoet!’
‘Mensen die betaald werden om zijn familie te spelen.’
Ze begon door de kamer te lopen.
‘Waarom zou iemand zoiets doen?’
Victor opende een map met een oud testament.
‘Omdat jouw moeder destijds niet alleen bewijzen tegen Hendrik verzamelde. Ze wist ook dat hij een groot deel van zijn vermogen had verborgen in een fonds dat juridisch nooit van hem was geweest.’
Hij wees naar een passage.
‘Het geld was afkomstig uit een trust die jouw grootvader voor zijn nakomelingen had opgericht. Na zijn overlijden werd het beheer door frauduleuze transacties overgenomen.’
Maria las de bedragen.
Haar handen begonnen te trillen.
Het ging niet om enkele miljoenen.
Het fonds vertegenwoordigde inmiddels ruim 240 miljoen euro.
‘Volgens de oorspronkelijke documenten,’ zei Victor, ‘ben jij de rechtmatige begunstigde.’
Maria keek hem sprakeloos aan.
‘En Theodoor wist dat?’
‘Hij wist het voordat hij je ontmoette.’
Victor haalde een laatste document tevoorschijn.
Een intern onderzoeksrapport, gedateerd zes jaar eerder.
Bovenaan stond een naam.
Theodoor Vermeer.
Daaronder een korte instructie:
Zoek Maria. Win haar vertrouwen. Verkrijg toegang tot haar handtekening en persoonlijke documenten.
Maria voelde haar benen slap worden.
Hun eerste ontmoeting.
De bloemen.
Het huwelijksaanzoek.
De bruiloft.
Het was allemaal begonnen met een opdracht.
En ergens in Amsterdam zat haar echtgenoot waarschijnlijk al te vieren dat zijn plan geslaagd was.
Maar Maria had nog één vraag.
‘Waarom heeft hij me dan laten arresteren? Waarom heeft hij niet gewoon het geld gestolen?’
Victor keek haar langdurig aan.
‘Omdat hij jouw handtekening nodig had om de trust definitief over te dragen. En omdat een gevangenisstraf hem een juridisch voordeel kon geven als hij jouw zakelijke bevoegdheden wilde laten beperken.’
Hij zweeg even.
‘Maar er is nog iets.’
‘Wat?’
Victor haalde een geluidsopname uit zijn aktetas.
‘We hebben een gesprek gevonden tussen Theodoor en Sophie. Daarin bespreken ze wat er moet gebeuren zodra je veroordeeld bent.’
Maria drukte op afspelen.
Eerst hoorde ze Sophies stem.
‘En als ze ooit vrijkomt?’
Daarna Theodoor.
‘Dat gebeurt niet. Tegen die tijd is alles overgedragen.’
Een korte stilte.
Toen zei hij iets waardoor Maria verstijfde.
‘En als ze toch problemen veroorzaakt, regelen we hetzelfde als destijds met haar moeder.’
