DEEL 3
Maria luisterde de opname drie keer af.
Elke keer werd haar gezicht bleker.
‘Wat bedoelde hij met hetzelfde als mijn moeder?’
Victor keek naar de tafel.
‘Dat proberen we vast te stellen.’
Maar Maria kende het antwoord al.
Haar moeder was zeven jaar eerder plotseling overleden. De arts had gesproken van hartfalen, hoewel Elisabeth nooit ernstige hartproblemen had gehad.
Destijds had Maria het verlies geaccepteerd.
Nu dacht ze aan de laatste avond.
Elisabeth had haar gebeld en gevraagd of ze alleen kon komen.
‘Ik moet je iets vertellen over Theodoor,’ had ze gezegd.
Maria was niet gegaan.
Ze had die avond een jubileumdiner met haar man.
De volgende ochtend was haar moeder dood.
‘Hij heeft haar vermoord,’ fluisterde Maria.
Victor schudde langzaam zijn hoofd.
‘We hebben aanwijzingen, maar nog geen bewijs. We moeten voorzichtig zijn.’
Maria veegde haar tranen weg.
‘Dan zoeken we dat bewijs.’
De volgende dagen werkten Victors advocaten en particuliere onderzoekers vrijwel onafgebroken.
Ze ontdekten dat Theodoor kort voor Elisabeths overlijden meerdere keren contact had gehad met een arts die inmiddels zijn vergunning kwijt was wegens het vervalsen van medische dossiers.
Ook bleek dat Sophie destijds al voor een onderneming van de familie Vermeer werkte.
Ze was dus geen toevallige nieuwe minnares.
Ze maakte al jaren deel uit van het plan.
Ondertussen begon Theodoor onrustig te worden.
De vrijlating van Maria had hij nog kunnen verklaren als een tijdelijke juridische tegenvaller.
Maar toen zijn bankrekeningen werden onderzocht en zijn zakelijke partners vragen begonnen te stellen, besefte hij dat iemand zijn verleden had blootgelegd.
‘Het is Victor Hale,’ zei Sophie op een avond in hun penthouse.
Theodoor sloeg met zijn vuist op tafel.
‘Dat is onmogelijk. Hij denkt dat zijn dochter dood is.’
Sophie keek hem aan.
‘Blijkbaar niet meer.’
Voor het eerst verloor Theodoor zijn zelfverzekerde houding.
‘Dan moeten we vertrekken.’
‘En het geld?’
‘Dat halen we eerst binnen.’
Hij pakte zijn telefoon en belde een notaris die al jaren met zijn familie samenwerkte.
Wat hij niet wist, was dat die notaris inmiddels een overeenkomst met de recherche had gesloten.
De volgende ochtend ontving Maria een onverwacht bericht.
Theodoor wilde haar spreken.
Alleen.
Hij beweerde dat hij bewijzen had die haar volledig konden vrijpleiten.
Victor raadde haar af te gaan.
Maar Maria had inmiddels een ander plan.
‘Hij denkt nog steeds dat ik de vrouw ben die alles gelooft wat hij zegt,’ antwoordde ze.
Ze liet de recherche weten waar de ontmoeting zou plaatsvinden. Onder toezicht van haar advocaat werd afgesproken dat ze het gesprek zou voeren met een verborgen opnameapparaat.
Die avond betrad Maria een verlaten kantoor op de bovenste verdieping van hun oude bedrijfsgebouw.
Theodoor stond bij het raam.
‘Maria,’ zei hij zacht. ‘Ik ben blij dat je gekomen bent.’
Ze zei niets.
Hij draaide zich om.
‘Ik weet dat je boos bent. Maar je begrijpt niet onder welke druk ik stond.’
Maria keek naar de man van wie ze ooit had gehouden.
‘Vertel me dan de waarheid.’
Theodoor zuchtte.
‘Mijn vader heeft alles geregeld. Ik had geen keuze.’
‘Je had altijd een keuze.’
Zijn gezicht verstrakte.
‘Je weet niet wat mijn vader kan doen.’
‘Mijn moeder wist het wel.’
Theodoor verstijfde.
Maria zag de verandering onmiddellijk.
‘Wat is er met haar gebeurd?’
Hij keek naar de deur.
‘Dit gesprek is voorbij.’
‘Heb jij haar laten vermoorden?’
‘Ik heb haar niet aangeraakt!’
Zijn stem galmde door de lege ruimte.
Maria bleef roerloos staan.
‘Maar je wist wat er zou gebeuren.’
Theodoor sloot zijn ogen.
‘Ze had documenten gevonden. Mijn vader zei dat ze alles zou vernietigen.’
‘Dus hebben jullie haar het zwijgen opgelegd?’
Hij antwoordde niet.
Maria deed een stap naar voren.
‘En daarna ben je met mij getrouwd?’
Theodoor keek haar aan.
‘Aanvankelijk was het alleen een opdracht.’
‘Aanvankelijk?’
‘Ik ben later echt van je gaan houden.’
Maria lachte bitter.
‘Daarom heb je me voor 38 miljoen euro aan fraude laten opdraaien?’
Zijn ogen werden koud.
‘Je had het geld toch nooit nodig gehad.’
Op dat moment trilde zijn telefoon.
Een bericht van Sophie.
Ze weten alles. Ga weg. Nu.
Theodoor keek naar het scherm.
Toen naar Maria.
En plotseling begreep hij waarom ze zo kalm was.
‘Je neemt dit gesprek op.’
Maria antwoordde niet.
Hij stormde op haar af.
Maar voordat hij haar kon bereiken, zwaaide de deur open.
Twee rechercheurs kwamen binnen.
‘Theodoor Vermeer, u bent aangehouden op verdenking van fraude, valsheid in geschrifte en betrokkenheid bij een criminele organisatie.’
Terwijl ze hem handboeien omdeden, keek hij Maria met pure haat aan.
‘Je denkt dat dit voorbij is?’
Maria hield zijn blik vast.
‘Voor mij begint het pas.’
