DEEL 4
De arrestatie van Theodoor veroorzaakte een schokgolf in de Nederlandse zakenwereld.
Binnen enkele uren verschenen zijn foto en de eerste beschuldigingen op nieuwssites.
Maar het belangrijkste bewijs moest nog boven water komen.
Sophie was verdwenen.
Toen de recherche haar appartement doorzocht, vonden ze lege kasten, een achtergelaten telefoon en een verscheurde vliegticketreservering.
Haar bankrekeningen waren vrijwel leeggehaald.
Alles wees erop dat ze het land had willen verlaten.
Victor zette zijn onderzoekers aan het werk.
Drie dagen later ontdekten ze dat Sophie onder een andere naam een kamer had geboekt in een klein hotel bij Rotterdam.
Maar toen de politie daar arriveerde, zat ze niet op haar kamer.
Ze wachtte in de lobby.
Met een envelop op schoot.
‘Ik wil een verklaring afleggen,’ zei ze.
In de verhoorkamer bleek Sophie nauwelijks nog op de zelfverzekerde vrouw die Maria uit het kantoor kende.
Haar handen trilden.
‘Theodoor heeft me verteld dat hij me zou beschermen,’ begon ze. ‘Maar zodra hij hoorde dat Victor Hale betrokken was, wilde hij dat ik alle documenten vernietigde.’
‘Waarom hebt u dat niet gedaan?’ vroeg de rechercheur.
Sophie keek naar de envelop.
‘Omdat er iets tussen zat wat zelfs ik niet wist.’
Ze schoof een medisch rapport over tafel.
Het was opgesteld zeven jaar eerder, kort na het overlijden van Elisabeth.
Daarin stond dat er aanwijzingen waren voor een ongebruikelijke stof in haar bloed.
De bevindingen waren nooit officieel onderzocht.
Een aanvullend laboratoriumonderzoek was plotseling geannuleerd.
En de arts die het dossier had afgesloten, had kort daarna een grote betaling ontvangen via een buitenlandse rekening.
Sophie begon te huilen.
‘Ik dacht dat het alleen om geld ging. Dat we Maria financieel zouden uitschakelen en daarna konden vertrekken.’
‘En nu?’
‘Nu weet ik dat haar moeder waarschijnlijk is vermoord.’
De rechercheur legde een tweede document voor haar neer.
‘Kunt u uitleggen waarom uw handtekening voorkomt op een betalingsopdracht aan de betrokken arts?’
Sophie verstijfde.
‘Omdat Theodoor me vertelde dat het om een oude zakelijke schuld ging.’
‘Hebt u die verklaring ergens schriftelijk?’
Ze schudde haar hoofd.
‘Nee.’
De rechercheur zweeg.
Sophie begreep dat haar medewerking aan de fraude haar niet automatisch van strafvervolging zou vrijwaren.
Maar ze had nog iets.
Een kleine USB-stick.
‘Hierop staan de originele bestanden. Inclusief berichten tussen Theodoor en zijn vader.’
De digitale recherche onderzocht de bestanden en bevestigde dat verschillende berichten authentiek waren.
Eén daarvan bevatte een opdracht om Elisabeths medische dossier te laten aanpassen.
Een ander beschreef hoe Maria via vervalste zakelijke transacties in een strafzaak moest worden betrokken.
Voor het eerst konden de onderzoekers een verband leggen tussen de twee zaken.
Hendrik Vermeer werd dezelfde avond aangehouden.
Maar toen Victor het nieuws hoorde, glimlachte hij niet.
Hij keek naar Maria.
‘Er is nog iets wat je moet weten.’
Maria voelde onmiddellijk dat het ernstig was.
‘Wat?’
Victor legde een nieuw document op tafel.
‘We hebben ontdekt waarom je moeder al die jaren verborgen bleef. Het ging niet alleen om de erfenis.’
Hij wees naar een oude verklaring van Elisabeth.
Daarin beschreef ze hoe Hendrik Vermeer jarenlang via schijnbedrijven geld had witgewassen.
En hoe ze destijds had geprobeerd die praktijken openbaar te maken.
Maar het laatste gedeelte van haar verklaring bevatte iets onverwachts.
Elisabeth had een kopie van alle belastende documenten veiliggesteld.
Niet bij een advocaat.
Niet bij een bank.
Maar op een plek die niemand met de fraude in verband zou brengen.
Maria las de laatste regel.
Als mij iets overkomt, weet Maria waar ze moet zoeken. Ik heb het haar verteld toen ze nog een kind was.
Maria keek verward op.
‘Maar ik herinner me helemaal niets.’
Victor boog zich naar voren.
‘Denk aan je jeugd. Heeft je moeder je ooit iets gegeven wat je absoluut niet mocht kwijtraken?’
Maria dacht lang na.
Toen werd ze plotseling doodstil.
‘De muziekdoos.’
Victor keek op.
‘Welke muziekdoos?’
‘Mijn moeder gaf me op mijn tiende een houten muziekdoos. Ze zei dat ik die moest bewaren, zelfs als ik ooit alles zou verliezen.’
Maria voelde haar hart sneller kloppen.
‘Hij staat nog in mijn oude slaapkamer.’
Maar toen ze die avond met Victor en twee rechercheurs bij haar voormalige woning aankwam, bleek de achterdeur opengebroken.
Binnen waren kasten leeggehaald.
Laden lagen verspreid over de vloer.
En de muziekdoos was verdwenen.
