DEEL 5
Maria stond midden in de verwoeste slaapkamer.
Overal lagen spullen.
Fotoalbums waren opengescheurd. Kleding lag over de vloer verspreid. Zelfs de oude vloerplanken waren op sommige plekken losgetrokken.
Maar Maria keek slechts naar één plek.
De lege plank waar jarenlang de muziekdoos van haar moeder had gestaan.
‘Ze waren ons voor,’ fluisterde ze.
Victor legde een hand op haar schouder.
‘We vinden hem terug.’
De rechercheurs onderzochten de woning. Op een beveiligingscamera van de buren was te zien hoe een onbekende man die middag met een kleine tas naar buiten liep.
Het kenteken van zijn auto leidde naar een bedrijf dat op naam stond van een voormalige medewerker van Hendrik Vermeer.
Nog diezelfde nacht werd de man aangehouden.
In zijn garage vonden de agenten de houten muziekdoos.
Het deksel was opengebroken.
Maar binnenin zat niets.
De man verklaarde dat hij de opdracht had gekregen de doos op te halen en de inhoud af te geven aan een onbekende tussenpersoon.
Hij had alleen een klein metalen voorwerp gevonden.
Dat had hij weggegooid.
Maria voelde de hoop wegzakken.
Tot Victor haar vroeg de muziekdoos nog eens goed te bekijken.
‘Je moeder was voorzichtig,’ zei hij. ‘Als ze wist hoe gevaarlijk die documenten waren, zou ze ze niet zomaar in een gewone muziekdoos bewaren.’
Maria pakte het beschadigde voorwerp voorzichtig vast.
Ze draaide het om.
Aan de onderkant zag ze drie kleine schroeven.
Plotseling herinnerde ze zich iets.
Als kind had ze haar moeder eens gevraagd waarom de muziekdoos zo zwaar was.
Elisabeth had glimlachend geantwoord:
‘Omdat sommige geheimen meer wegen dan goud.’
Maria keek Victor aan.
‘We moeten de bodem openen.’
Een rechercheur verwijderde de schroeven.
Onder een dunne houten plaat zat een verborgen compartiment.
Daarin lag een kleine, waterdicht verpakte geheugenkaart.
Niemand zei iets.
De kaart werd naar het digitale onderzoeksteam gebracht.
Na een zorgvuldige analyse bleken de bestanden nog leesbaar.
Er stonden bankgegevens op, contracten, correspondentie en meerdere geluidsopnames.
Samen vormden ze een gedetailleerd overzicht van de financiële fraude waarmee Hendrik Vermeer jarenlang miljoenen had weggesluisd.
Maar het meest aangrijpende bestand was een video.
Maria herkende onmiddellijk haar moeders gezicht.
Elisabeth zat aan een keukentafel en keek recht in de camera.
‘Maria, mijn lieve meisje,’ begon ze.
Maria sloeg een hand voor haar mond.
‘Als je dit ooit ziet, betekent het dat ik je niet meer persoonlijk kan vertellen wat ik al zo lang verborgen houd.’
Elisabeth haalde diep adem.
‘Ik heb je vader nooit verlaten omdat ik niet van hem hield. Ik ben gevlucht omdat ik bang was dat de mensen die ons bedreigden jou iets zouden aandoen.’
Tranen stroomden over Maria’s wangen.
‘Victor heeft nooit geweten dat we nog leefden. Ik heb geprobeerd hem te bereiken, maar iedere keer werd ik tegengehouden. Toen ik ontdekte dat er opnieuw naar ons werd gezocht, wist ik dat ik moest zwijgen.’
Elisabeth keek even opzij, alsof ze een geluid hoorde.
Toen ging ze verder.
‘Er is iets wat je moet weten. De man met wie je tegenwoordig omgaat, Theodoor, is niet wie hij zegt dat hij is.’
Maria hield haar adem in.
‘Ik heb zijn echte identiteit ontdekt. Hij is de zoon van Hendrik Vermeer. Ik ben bang dat hij jou gebruikt om toegang te krijgen tot het vermogen dat je grootvader heeft achtergelaten.’
Haar stem brak.
‘Ik heb hem ermee geconfronteerd. Hij zei dat ik me nergens mee moest bemoeien.’
Een lange stilte volgde.
‘Als mij iets overkomt, geloof dan niet zomaar wat men je vertelt. Bewaar deze bestanden. En zoek je vader.’
De video eindigde.
Maria bleef minutenlang onbeweeglijk zitten.
Haar moeder had geprobeerd haar te waarschuwen.
En zij had niet geluisterd.
Victor knielde naast haar stoel.
