DEEL 2
‘Adrian van Dijk,’ zei de agent met een kalme, ijzige stem. ‘U wordt verdacht van grootschalige fraude, valsheid in geschrifte en het witwassen van bedrijfsvermogen.’
Een doodse stilte viel over het kantoor.
Adrian knipperde een paar keer.
Toen lachte hij.
‘Dit moet een vergissing zijn. Ik ben degene die aangifte heeft gedaan. Mijn vrouw heeft vijfentwintig miljoen dollar verduisterd.’
‘Dat is inderdaad wat u ons hebt verteld,’ antwoordde de agent. ‘Maar er zijn nieuwe bewijzen opgedoken.’
Victor liet de map uit zijn handen vallen.
Adrian keek hem woedend aan.
‘Raap die documenten op!’
‘Laat ze liggen,’ beval de agent.
Op dat moment kwam Celine naar voren.
‘Ik denk dat het tijd is dat mevrouw Liana tevoorschijn komt.’
Adrian draaide zich met een ruk om.
‘Wat?’
Liana kroop langzaam onder het bureau vandaan.
Haar grijze schoonmaakuniform was gekreukt. Haar handen trilden. Maar voor het eerst in weken keek ze haar man recht in de ogen.
Adrian staarde haar aan alsof hij een geest zag.
‘Wat doe jij hier?’
‘Ik heb alles gehoord,’ antwoordde ze.
‘Je hebt me bespioneerd!’
‘Nee, Adrian. Ik heb eindelijk ontdekt waarom je me werkelijk uit ons huis hebt gezet.’
Hij wees beschuldigend naar Celine.
‘Jij hebt dit geregeld! Je bent ontslagen!’
Celine bleef onbeweeglijk staan.
‘Dat denk ik niet.’
Ze haalde een kleine gegevensdrager uit haar zak.
‘Ik heb zes weken geleden ontdekt dat er iets niet klopte met de betalingen aan onze onderaannemers. Eerst dacht ik aan een administratieve fout. Maar toen zag ik dat dezelfde bedragen telkens via verschillende rekeningen werden doorgestuurd.’
Adrian balde zijn vuisten.
‘Je had geen recht om mijn administratie te onderzoeken!’
‘Ik ben hoofdsecretaresse en bevoegd om bepaalde betalingen te controleren,’ antwoordde Celine. ‘En toen ik ontdekte dat je de naam van Liana gebruikte, heb ik juridisch advies ingewonnen.’
De agent nam het woord over.
‘Mevrouw Celine heeft ons documenten verstrekt die aanleiding gaven tot een onderzoek. We hebben vervolgens, met de benodigde toestemming, aanvullende bankgegevens en communicatie veiliggesteld.’
Adrian keek van de ene agent naar de andere.
‘Die documenten zijn vervalst!’
‘Dat is interessant,’ zei de agent. ‘Want dat is precies wat het forensisch onderzoek heeft vastgesteld over de handtekeningen van uw vrouw.’
Liana voelde haar knieën bijna bezwijken.
Dus er was bewijs.
Werkelijk bewijs.
De agent vervolgde:
‘De handtekeningen op de overboekingsopdrachten zijn digitaal samengesteld uit oudere documenten. Bovendien zijn verschillende opdrachten verzonden vanaf een computer die aan uw persoonlijke kantoor is toegewezen.’
Victor begon hevig te zweten.
‘Ik heb alleen documenten opgesteld,’ stamelde hij.
Adrian draaide zich naar hem om.
‘Houd je mond!’
De agent keek Victor aan.
‘Ook uw betrokkenheid wordt onderzocht. U zult worden verhoord.’
Adrian probeerde plotseling langs de agenten naar de deur te lopen.
‘Ik wil mijn advocaat spreken.’
‘Dat is uw recht. Maar u gaat met ons mee.’
Toen een agent de handboeien tevoorschijn haalde, verloor Adrian zijn zelfbeheersing.
‘Jullie begrijpen het niet! Dat geld is van mij! Ik heb dit bedrijf opgebouwd!’
Liana keek hem zwijgend aan.
En toen zei ze iets wat hem harder trof dan de handboeien.
‘Nee, Adrian. Wij hebben dit bedrijf opgebouwd.’
Hij draaide zijn hoofd naar haar.
‘Jij was niets zonder mij.’
Liana voelde de tranen opkomen, maar ze slikte ze weg.
‘Misschien heb je jezelf dat zo vaak verteld dat je het bent gaan geloven.’
De agenten leidden Adrian naar buiten.
Maar vlak voordat hij de deur bereikte, bleef hij staan.
Hij keek over zijn schouder.
‘Je denkt dat je gewonnen hebt, Liana? Je hebt geen idee wat er nog gaat gebeuren.’
De woorden klonken niet als een loze dreiging.
En toen Victor, die nog altijd naast het bureau stond, plotseling naar haar keek, zag Liana iets in zijn ogen wat haar ongerust maakte.
Angst.
Niet voor de politie.
Maar voor iets anders.
Iets wat Adrian blijkbaar nog verborgen hield.
