DEEL 4
Liana belde Celine onmiddellijk.
Eén keer.
Twee keer.
Pas bij de derde poging werd opgenomen.
‘Liana,’ klonk een gejaagde stem. ‘Ik kan nu niet praten.’
‘Waarom staat jouw naam onder een verklaring tegen mij?’
Aan de andere kant bleef het stil.
Toen hoorde Liana iemand op de achtergrond praten.
Een mannenstem.
Celine fluisterde:
‘Geloof niet alles wat je ziet.’
De verbinding werd verbroken.
Liana keek haar advocaat aan.
‘Er is iets mis.’
De Vries knikte.
‘We gaan niets aannemen voordat we weten waar die verklaring vandaan komt.’
Diezelfde avond kreeg Liana een bericht van een onbekend nummer.
Kom morgen om acht uur naar het oude magazijn. Alleen. Ik kan bewijzen wie die verklaring heeft opgesteld.
Liana las het bericht drie keer.
Het oude magazijn.
Daar hadden zij en Adrian ooit hun eerste bouwmaterialen opgeslagen.
Ze herinnerde zich nog hoe ze daar op koude winteravonden samen koffie hadden gedronken, terwijl ze plannen maakten voor hun toekomst.
Nu leek die plek verbonden met alles wat er mis was gegaan.
Ze stuurde het bericht direct door naar haar advocaat en de rechercheur.
Thomas waarschuwde haar nadrukkelijk niet alleen te gaan.
De volgende ochtend arriveerde Liana daarom niet zonder bescherming.
Rechercheurs hielden discreet toezicht terwijl zij, volgens hun instructies, bij de ingang van het magazijn wachtte.
Om precies acht uur verscheen Celine.
Ze zag er uitgeput uit.
Haar ogen waren rood en haar handen trilden.
‘Liana, het spijt me.’
‘Wat is er gebeurd?’
Celine haalde diep adem.
‘Adrian had al weken geleden een verklaring voorbereid. Hij gebruikte mijn naam zonder mijn toestemming. Toen ik ontdekte wat hij van plan was, heb ik geprobeerd het document uit het systeem te verwijderen.’
‘Waarom heb je me niets verteld?’
‘Omdat hij me bedreigde.’
Liana keek haar geschrokken aan.
‘Waarmee?’
‘Mijn broer werkt als onderaannemer voor het bedrijf. Adrian zei dat hij ervoor zou zorgen dat mijn broer alles verloor als ik me ermee bemoeide.’
Celine haalde een envelop uit haar tas.
‘Maar ik heb iets bewaard.’
Binnenin zat een afdruk van een e-mail.
Afzender: Adrian.
Ontvanger: Victor.
Onderwerp: Verklaring inzake voogdij.
In het bericht stond dat Victor een verklaring moest voorbereiden met Celines naam eronder, zodat de rechter zou geloven dat Liana ongeschikt was om voor haar kinderen te zorgen.
Liana las de woorden met trillende handen.
‘Hoe kan iemand zo ver gaan?’
Celine keek haar verdrietig aan.
‘Ik denk dat Adrian ervan overtuigd was dat hij alles kon controleren.’
Op dat moment kwam Thomas tevoorschijn en nam de documenten in ontvangst.
‘Dit kan belangrijk aanvullend bewijs zijn,’ zei hij.
Maar de grootste verrassing moest nog komen.
Twee dagen later werd Liana opgeroepen voor een gesprek met de tijdelijke bewindvoerder die toezicht hield op het bouwbedrijf.
In de vergaderkamer lagen tientallen dossiers verspreid over de tafel.
‘Mevrouw,’ begon de bewindvoerder, ‘we hebben de administratie onderzocht en zijn op iets opmerkelijk gestuit.’
Liana ging zitten.
‘Vertel.’
‘Uw man heeft de afgelopen jaren meerdere grote contracten afgesloten waarbij hij deed alsof hij de enige eigenaar van het bedrijf was.’
‘Dat weet ik.’
‘Maar verschillende overeenkomsten vereisten de toestemming van beide oorspronkelijke aandeelhouders.’
Liana keek op.
‘En die toestemming heeft hij niet gekregen.’
‘Precies.’
De bewindvoerder schoof een dossier naar voren.
‘Als het onderzoek bevestigt dat de aandelenoverdracht ongeldig is, kunt u mogelijk uw oorspronkelijke eigendomsbelang terugvorderen. Daarnaast kunnen bepaalde besluiten worden aangevochten.’
Liana voelde haar hart sneller kloppen.
‘Betekent dit dat ik mijn bedrijf terug kan krijgen?’
‘Dat is aan de rechter en de verdere afwikkeling. Maar uw aanspraken zijn aanzienlijk sterker dan uw man heeft voorgesteld.’
Voor het eerst glimlachte Liana.
Niet omdat ze rijk wilde worden.
Maar omdat de waarheid eindelijk zichtbaar begon te worden.
Toen ging de deur open.
Haar advocaat kwam binnen met een nieuwe envelop.
‘Liana, er is zojuist een brief van Adrians advocaat binnengekomen.’
‘Wat staat erin?’
De Vries keek haar ernstig aan.
‘Hij wil een schikking.’
‘Welke schikking?’
‘Als jij afziet van je aanspraken op het bedrijf, zal hij meewerken aan een ruime omgangsregeling en de financiële afspraken over de kinderen.’
Liana staarde haar aan.
Zelfs nu probeerde Adrian haar kinderen als onderhandelingsmiddel te gebruiken.
Maar deze keer zou ze niet toegeven.
