Een vader dwong zijn blinde dochter zonder haar toestemming met een arme jongeman te trouwen — maar wat daarna gebeurde, vervulde de hele familie met afgrijzen 
Het blinde meisje had de wereld nooit gezien, maar voelde elke dag haar wreedheid. Ze was geboren in een familie waarin uiterlijk belangrijker werd gevonden dan al het andere. Haar twee zussen werden bewonderd om hun ogen en glimlach, terwijl zij werd behandeld als een last — een pijnlijke herinnering dat het leven niet altijd volmaakt was.
Toen ze vijf jaar oud was, stierf haar moeder. Zij was de enige persoon geweest die haar hand vasthield en haar eraan herinnerde dat blindheid haar niet minder waardevol maakte.
Daarna werd haar vader koud en verbitterd. Hij noemde haar nooit bij haar naam, sloot haar uit van gezamenlijke maaltijden en sloot haar telkens in haar kamer op wanneer er gasten kwamen. Voor hem was de blindheid van zijn dochter een vloek.
Toen ze eenentwintig werd, kwam haar vader haar kleine kamer binnen terwijl ze een oud boek in braille las.
“Je gaat morgen trouwen,” zei hij.
Ze verstijfde.
“Met een arme jongen van de straat,” ging hij verder. “Jij bent blind en hij is arm. Jullie passen bij elkaar.”
Ze wilde protesteren, maar haar vader had zich nooit iets van haar wensen aangetrokken. Ze had geen keuze.
De volgende dag werd in de binnenplaats een kleine ceremonie gehouden. Een paar onverschillige getuigen waren aanwezig, fluisterend en wreed lachend.
“Een blind meisje en een bedelaar… wat een stel.”
Niemand beschreef het gezicht van de bruidegom aan haar. Haar vader duwde haar simpelweg naar voren en beval haar de hand van de jongeman vast te pakken.
Na de ceremonie drukte hij een kleine bundel kleren in haar armen en duwde haar naar haar nieuwe echtgenoot.
“Ze is nu jouw vrouw en jouw probleem,” zei hij koud. “Leef zoals jullie kunnen.”
Daarna liep hij weg zonder ook maar één keer om te kijken. 
Maar wat kort daarna gebeurde, werd voor iedereen een angstaanjagende schok.
Het vervolg staat in de eerste reactie
De jongeman bewoog niet totdat de voetstappen van haar vader volledig verdwenen waren.
Daarna legde hij de bundel in haar armen voorzichtig goed en zei:
