“In de gang voor de lift,” zei Luca.
“En wat staat er op de banden?”
Hij kon geen antwoord geven.
Victor pakte de telefoon van hem af en startte een korte opname.
Op het scherm werd hetzelfde gebied naast de lift weergegeven.
Kira zag zichzelf.
23:28.
Ze liep door de gang met een emmer en een vuilniszak.
Na een paar seconden verscheen de man met de zwarte map in beeld.
Hij liep langs haar heen.
Toen stopte het.
Hij draaide zich om.
En hij volgde haar met zijn blik.
Kira boog zich dichterbij.
– Stop.
Luca pauzeerde de video.
– Hier.
Kira wees naar zijn hand.
Op de map zat een klein stickertje met een nummer erop.
Ze kon het niet helemaal lezen, maar de eerste twee cijfers had ze uit haar hoofd geleerd.
“Ik heb deze map gezien.”
Victor keek haar aan.
“Waar?”
— Naar de vergaderzaal.
“Wat doe je met haar?”
– Niets.
Het lag op tafel.
“Heb je het opengemaakt?”
– Niet.
Hij zweeg.
“Waarom werd je dan geschorst?”
Kira keek naar het scherm.
“Misschien dacht iemand dat ik het zou openen.”
Deze keer maakte Victor geen bezwaar.
De auto startte weer.
Ze kwamen aan bij een doorsnee kantoorgebouw.
Geen beveiliging bij de ingang.
Geen mensen in uniform.
Alleen glazen deuren, een lobby en een paar kantoren.
Kira stapte niet uit de auto.
“Ik ga niet met je mee totdat ik begrijp wat er aan de hand is.”
Victor opende zijn deur.
“Blijf dan hier.”
Hij ging liggen.
Kira was verrast.
Hij verwachtte een bevel.
Maar die was er niet.
Na een paar minuten kwam Luca terug en legde nog een laken op de stoel.
— Dit is een kopie van het toegangsregister.
Kira nam het aan.
De toegangstijden tot het kantoor werden in het register genoteerd.
23:12.
23:19.
23:26.
23:31.
23:39.
Kira kende slechts één van deze lessen.
23:31 — het bevel tot haar verwijdering.
Ze streek met haar vinger langs de lijn van 23:26.
Tegenover hem stond een nummer van een service-ingang.
“Wat is dit?”
“Toegang tot de technische corridor,” antwoordde Luca.
“Wie is er binnengekomen?”
Luke gaf geen antwoord.
Kira keek hem aan.
— Weet je.
– Ik weet.
“Vertel het me dan.”
Hij liet zijn blik zakken naar de kassa.
– Van.
Kira verstijfde.
“Was u er vijf minuten voor de bestelling?”
– Ja.
“Waarom?”
— Ik heb een bestelling ontvangen.
— Van wie?
Luke zweeg.
Toen begreep Kira waarom hij in de auto meer had gezegd dan hij had moeten zeggen.
Hij wist al dat de bestelling een vergissing was, nog voordat Victor het document zag.
Maar waarom?
De kantoordeur ging open.
Victor is terug.
Hij hield dezelfde zwarte map in zijn handen die Kira op de camera’s had gezien.
– Dat ben ik van plan.
Kira bekeek de map.
“Waar?”
