“Geef me dan geen bevelen meer.”
Victor knikte.
Deze keer zonder glimlach.
Kira ging naar binnen.
Na een paar minuten zat hij aan een tafel tegenover Viktor, maar deze keer bleef de deur openstaan.
Er lagen twee documenten op tafel.
Het bevel tot haar verwijdering.
En het toegangsregister.
Kira vergeleek de uren.
23:26 — de dienstingang.
23:31 — het bevel.
23:47 uur — ze stapte in de lift.
Victor boog zich over de kassa.
“Er is hier nog iets anders aan de hand.”
Hij wees naar de laatste regel.
23:39.
Tegenover het apparaat stond een toegangscode die Kira niet herkende.
‘Wie is dit?’ vroeg ze.
“Dat is precies wat we nu gaan ontdekken.”
Luca pakte zijn telefoon.
— Het nummer behoort tot een intern toegangsbewijs.
‘Van wie?’ vroeg Victor.
Luca keek naar het scherm.
Zijn uitdrukking veranderde.
— Met vriendelijke groet.
Kira richtte haar blik op Victor.
“Maar u bevond zich in een ander deel van het gebouw.”
– Ja.
“Iemand heeft dus je pas gebruikt.”
Victor nam de telefoon op.
“Of iemand wilde ons per se zo laten denken.”
Kira voelde opnieuw dezelfde spanning als in de lift.
Alleen waren er nu geen gesloten deuren meer tussen hen in.
Ze nam het papier met de bestelling aan.
En plotseling viel hem nog een detail op.
Onder de handtekening stond een datum.
Maar de handtekening was niet met zwarte inkt gezet, zoals de hoofdtekst.
Het was blauw.
Kira boog zich dichterbij.
“Is dit niet dezelfde pen die ze hier op kantoor gebruiken om dit soort documenten te ondertekenen?”
Victor keek haar aan.
“Hoe weet je dat?”
— Ik maakte de vergaderzaal elke dag schoon.
Er stonden daar zulke hokken.
Luke kwam dichterbij.
“Ze heeft gelijk.”
Victor keek op.
“Waarom zei je dat het een vergissing was?”
Luka besefte dat hij nergens anders heen kon vluchten.
“Omdat ze me hadden opgedragen haar te laten verwijderen vóór het ongeluk.”
Kira keek hem aan.
“Wie zei dat?”
Luke gaf geen antwoord.
Victor herhaalde de vraag.
“WHO?”
De bewaker haalde langzaam adem.
“De persoon die toegang heeft tot uw kantoor.”
De spanning in de kamer was weer voelbaar.
Maar deze keer gaf Kira niet op.
Ze legde het document op tafel.
“Ik wil de naam horen.”
Luke pogledna Victor.
Na Cyrus.
— Uw plaatsvervanger.
Victor gaf geen antwoord.
Hij pakte het document en draaide het om.
Er zat een klein blauw inktvlekje op de achterkant.
En daarnaast staat een kamernummer.
In dezelfde vergaderzaal die Kira had schoongemaakt voordat ze de lift nam.
Nu is duidelijk geworden waarom haar ontslag al vóór het ongeluk was bekrachtigd.
Ze wilden haar niet verwijderen vanwege wat er in de lift was gebeurd.
Ze wilden haar weghalen voordat ze kon vertellen wat ze in de buurt van de vergaderzaal had gezien.
Maar de belangrijkste vraag bleef onbeantwoord.
Wat zat er precies in die zwarte map?
