Ik wilde hem graag geloven.
Maar liefde kon jarenlange vernedering niet uitwissen.
Dus ik begon stiekem geld te sparen. Elke overwerkdienst.
Elke verjaardagsbonus.
Elke belastingteruggave.
Langzaam maar zeker groeide het saldo totdat ik eindelijk genoeg had om de plastische chirurgie te boeken waar ik al jaren van droomde.
Op de ochtend van de operatie bleef Daniel bij me totdat de verdoving begon te werken.
“Ik ben er als je wakker wordt,” beloofde hij.
En dat deed hij.
Toen ik mijn ogen opendeed na het wakker worden, hield hij mijn hand stevig vast.
De chirurg verzekerde me later dat de ingreep goed was verlopen.
“Je zult behoorlijk gezwollen en blauw zijn,” legde hij uit. “Oordeel niet te snel over het resultaat. Genezing kost tijd.”
Mijn gezicht zat onder het verband, maar ik voelde me opgelucht.
Het was eindelijk voorbij.
Daniel bracht me naar huis en kwam af en toe even kijken hoe het met me ging.
“Wil je wat water?”
“Lig je lekker?”
“Is de airconditioning te koud?”
Ik glimlachte onder het verband.
‘Je hoeft je geen zorgen te maken. Het gaat goed met me.’
Hij forceerde een glimlach.
‘Ik zal mijn best doen.’
Maar toen we de oprit opreden, voelde er iets niet goed.
Zodra ik het huis binnenkwam, keek ik de woonkamer rond.
Het zag er vreemd leeg uit.
Toen begreep ik waarom.
De grote spiegel boven de open haard was verdwenen.
Er hingen nog maar twee haakjes aan de muur.
Ik draaide me om naar de gang.
Die spiegel was ook weg.
Mijn hart begon sneller te kloppen.
Ik haastte me naar de badkamer.
De spiegel op het medicijnkastje was weg.
De grote spiegel die ik al sinds mijn studententijd had, was verdwenen uit onze slaapkamer. Zelfs mijn sieradendoosje met spiegel was vervangen door een simpel houten exemplaar.
