De koffers stonden opgemaakt op het grote tweepersoonsbed in de slaapkamer. De kamer roek naar de vertrouwde mix van gewassen linnen, zonlicht dat door de vitrage viel en de lichte spanning van een aanstaand avontuur. Buiten zongen de vogels van het vroege voorjaar, maar binnen in mijn borst klopte een nerveus ritme.
Het was de ochtend van ons vertrek. Na twee jaar van plannen, papierwerk regelen, slapeloze nachten en talloze bureaucratische obstakels, was het moment eindelijk daar: we zouden voor drie jaar naar het buitenland verhuizen voor mijn nieuwe baan. Een droom die werkelijkheid werd voor ons gezin. Onze zevenjarige dochter, Lotte, sprong al uren door het huis met haar kleine roze rugzaktje. Ze was vol van de verhalen over het nieuwe land, de school waar ze naartoe zou gaan en de tuin met de palmbomen.
Ik buukte voorover bij het houten dressoir naast het bed en trok de bovenste lade open. Het was de lade waarin we altijd alle belangrijke documenten bewaarden. De blauwe ordner voor de verzekeringen, de gele enveloppen met medische dossiers, en in het houten bakje vooraan: de paspoorten.
Mijn hand gleed naar de vertrouwde plek. Ik voelde het lederen hoesje van mijn eigen paspoort. Ik pakte het op. Daaronder lag dat van mijn echtgenoot, Daan.
Ik haalde ze eruit en keek in het bakje.
Het was leeg.
Geen roze hoesje. Geen tweede Nederlands paspoort met de naam van onze zevenjarige dochter erin.
Een vreemde, ijzige kou trok vanaf mijn vingertoppen omhoog naar mijn schouders. Ik sloot mijn ogen, telde tot drie en keek opnieuw. De lade was nog steeds leeg op de twee volwassen paspoorten na.
"Daan?" riep ik, terwijl ik probeerde mijn stem zo kalm mogelijk te houden. "Heb jij Lotte's paspoort al ingepakt?"
Geen antwoord. Vanuit de hal klonk het geluid van koffiekopjes die op het aanrecht werden gezet, vergezeld door het zachte, hese gelach van mijn schoonmoeder, Martha.
De Opgelopen Spanning
Ik liep naar de rand van het bed en begon systematisch alle kledingstukken die ik zojuist strak had opgevouwen weer op te tillen. Sokken, shirts, de kleine jurkjes van Lotte. Niets.
Ik trok de tweede lade open. Ondergoed en nachtkleding. Geen paspoort. De derde lade: handdoeken. Niets.
Mijn ademhaling werd sneller. We moesten over drie uur op Schiphol zijn. De internationale vlucht zou over vier en een half uur vertrekken, en de taxi was al onderweg. Zonder het paspoort van Lotte kwamen we niet eens door de beveiliging, laat staan het vliegtuig in.
Ik stapte de slaapkamer uit en liep naar de overloop.
"Daan!" riep ik nu luider.
Daan kwam de trap op gelopen, een glas sinaasappelsap in zijn hand. Hij keek me ontspannen aan, al zag ik een lichte vermoeidheid in zijn ogen van het sjouwen van de zware reiskoffers de vorige avond.
"Wat is er, schat? Ben je iets vergeten?"
