Hij had gekeken.
Hij had het onthouden.
En misschien was dat precies wat liefde zo bijzonder maakt.
Niet altijd de grote woorden, maar de kleine dingen die iemand opmerkt zonder dat je erom hoeft te vragen.
Wanneer je je echt gezien voelt
Ik weet niet precies waarom dat moment zoveel met me deed.
Misschien omdat het zo klein was.
Misschien omdat je in een lange relatie gemakkelijk vergeet hoeveel betekenis er kan zitten in aandacht.
We leven samen, eten samen, slapen in hetzelfde bed en delen tientallen dagelijkse routines. Daardoor kunnen sommige dingen bijna onzichtbaar worden.
Je weet dat de ander koffie drinkt, maar weet je nog hoe?
Je weet dat de ander boodschappen doet, maar weet je welke producten altijd worden gekozen?
Je weet dat iemand moe is, maar merk je ook wanneer die vermoeidheid anders voelt dan normaal?
Mijn man had die middag laten zien dat hij niet alleen met me samenleefde. Hij lette daadwerkelijk op mij.
Later, toen we samen de boodschappen opruimden, zei hij ineens dat hij me vaker wilde helpen met de kleine dingen in huis.
Niet alleen met het zware werk.
Niet alleen wanneer ik erom vroeg.
Maar juist met de dingen waar ik normaal gesproken automatisch aan dacht.
Hij wilde weten wanneer iets op was. Hij wilde zelf boodschappen kunnen plannen. Hij wilde niet langer wachten totdat ik vertelde wat er moest gebeuren.
Hij zei het zonder excuses en zonder zichzelf op de borst te kloppen.
Gewoon rustig.
Alsof hij eindelijk iets had begrepen.
En toen realiseerde ik me hoeveel ik eigenlijk iedere dag in mijn hoofd meedroeg.
De onzichtbare lijst in mijn hoofd
Er bestaat een term voor: de mental load.
Het is die onzichtbare lijst die voortdurend in je hoofd blijft draaien.
Wat moet er morgen gebeuren?
Hebben we nog wasmiddel?
