Het was een doodgewone, ietwat druilerige dinsdagmiddag. Zo’n grijze dag waarop de lucht laag boven de huizen hangt en de vermoeidheid van de werkweek zich langzaam in je schouders begint te nestelen.
Mijn man moest nog even naar de supermarkt. Er ontbraken een paar dingen voor het avondeten en omdat hij toch langs de winkel kwam, besloot hij snel de boodschappen te halen.
Terwijl hij zijn jas aantrok, riep ik hem vanuit de keuken nog achterna:
“Zou je ook een pak maandverband voor me kunnen meenemen?”
“Ja hoor”, antwoordde hij alsof ik hem had gevraagd om brood of melk mee te nemen.
Ik besteedde er verder geen aandacht aan.
Een tijdje later hoorde ik de sleutel in het slot. Mijn man kwam binnen met natte haren en een jas die duidelijk de hele weg door de regen had doorstaan. Hij zette de boodschappentas op het aanrecht en begon de boodschappen eruit te halen.
Groenten. Pasta. Tomatensaus. Kaas. Brood.
En toen haalde hij het pak maandverband tevoorschijn.
Ik keek ernaar en bleef even stil.
Het was precies het merk dat ik altijd gebruikte. Niet ongeveer hetzelfde. Niet een willekeurige variant. Precies de juiste verpakking en precies het type dat ik normaal uit het schap pakte.
Ik keek hem verbaasd aan.
“Hoe wist je dat ik precies deze gebruik?”
Hij keek me aan, glimlachte en hing zijn natte jas over een stoel.
“Ik herinner het me gewoon. Ik heb je deze al zo vaak uit het schap zien pakken.”
Het waren eenvoudige woorden.
Geen romantische speech. Geen groot gebaar. Geen dramatische liefdesverklaring.
En toch raakte het me.
Want op dat moment besefte ik dat hij iets had opgemerkt wat voor mij zo vanzelfsprekend was geworden dat ik er zelf nauwelijks nog over nadacht.
Hij kende een klein detail van mijn dagelijks leven.
