Ik zette de extra lunch voor haar neer.
Ze verstijfde, haar ogen wijd open, haar handen in de lucht alsof ze niet zeker wist of ze het wel mocht aanraken. Heel even leek het alsof ze het wilde terugduwen.
Toen zag ze mijn glimlach – klein, onzeker, maar oprecht – en er brak iets in haar gezicht open.
Ze fluisterde “Dank u wel”, zo zachtjes dat het geluid bijna door het lawaai in de kantine werd overstemd.
Maar ik hoorde het.
En in dat gefluister schuilde een wereld aan gevoelens die ze niet onder woorden kon brengen: opluchting, dankbaarheid en de fragiele hoop dat misschien, heel misschien, iemand haar eindelijk had opgemerkt.
