DEEL 9 — De Rechtszaal Van Het Altaar
De civiele zitting trok meer pers dan de lancering van drie hotels.
Ik vond dat ongemakkelijk.
Evelien vond het nuttig.
"Rechtszaken zijn geen therapie," zei ze, "maar soms wel publieke hygiëne."
Ik droeg een donkerblauw pak.
Geen jurk.
Geen ring.
Geen zichtbare make-up op mijn wang, want die was inmiddels genezen. Maar ik wist nog precies waar zijn hand had gezeten.
Bastiaan zat tegenover mij.
Cecile achter hem.
Alexander verderop, apart vertegenwoordigd.
Laurens Vaal helemaal rechts, als man die voor het eerst leek te beseffen dat een notariële zegel geen moreel schild is.
De rechter opende de zaak zakelijk.
Evelien begon met de tijdlijn.
De relatie.
De toenemende druk.
De zakelijke verzoeken.
Suite 804.
Het document.
Het altaar.
De opname.
De klap.
De receptieverklaring.
De pogingen tot reputatiebeschadiging.
Daarna zei zij:
"Deze zaak gaat niet over een mislukte bruiloft. Zij gaat over de vraag of sociale druk, relationele afhankelijkheid en publieke schaamte mogen worden ingezet als instrument om zeggenschap over vermogen te verkrijgen."
De rechter noteerde.
Bastiaans advocaat probeerde het menselijker te maken.
"Mijn cliënt was verliefd. Hij wilde zekerheid in een complex huwelijk."
Evelien keek op.
"Zekerheid voor wie?"
"Voor beide partijen."
"Dan waarom wist slechts één partij van het document?"
Daar had hij geen goed antwoord op.
Ceciles advocaat probeerde mijn persconferentie tegen mij te gebruiken.
"Mevrouw Van der Veen heeft de familie Van Lynden publiekelijk beschadigd."
Ik kreeg toestemming om te antwoorden.
"Ik heb publiek gereageerd op iets wat publiek met mij werd gedaan."
"Had u het niet binnenskamers kunnen oplossen?"
Ik keek naar Cecile.
Zij keek terug, nog altijd met die kille aristocratische minachting.
"Dat is precies waar mensen als mevrouw Van Lynden op rekenen."
De zaal werd stil.
Ik vervolgde:
"Binnenskamers was mijn pleegverleden bruikbaar. Binnenskamers was mijn handtekening te sturen. Binnenskamers kon een klap een misverstand worden. Ik ben naar buiten gelopen omdat daar lucht was."
De rechter keek mij iets langer aan dan nodig.
Daarna ging het verder.
Het vonnis kwam zes weken later.
Het document werd definitief nietig verklaard.
Bastiaan werd aansprakelijk gesteld voor mishandeling, dwang en poging tot onrechtmatige verkrijging van vermogensrechtelijke controle.
Cecile werd veroordeeld tot rectificatie en schadevergoeding wegens laster en medewerking aan de constructie.
Alexander en Laurens kregen ieder hun eigen juridische val.
Royal Horizon kreeg een verbod toegewezen tegen alle Van Lynden-entiteiten om mijn naam, aandelen of vermeende toekomstige macht te gebruiken in contracten of financieringsaanvragen.
Maar de zin die alles samenvatte stond op pagina 42:
Een huwelijksceremonie is geen context waarin toestemming mag worden afgedwongen; integendeel, de publieke en emotionele aard ervan vergroot de zorgplicht van ieder die vermogensrechtelijke documenten introduceert.
Ik stuurde die zin naar mijn vader.
Hij antwoordde:
Louise zou champagne openen.
Ik schreef terug:
Rachida zegt dat de open bar om 22:00 sluit.
