Misschien was hij gewoon uitgeput.
Maar hoe meer ik probeerde om er niet aan te denken, hoe sterker het gevoel werd dat er iets niet klopte.
Ik voelde me boos.
En tegelijk voelde ik me schuldig omdat ik überhaupt boos was.
Misschien maakte ik van niets een groot probleem.
Maar ergens diep vanbinnen bleef dat vervelende gevoel zitten.
De volgende ochtend besloot ik daarom iets te doen waar ik achteraf nog lang over zou nadenken.
Ik besloot hem te volgen.
Ik zag hem een klein restaurant binnengaan
Mijn hart bonsde toen ik hem uiteindelijk zag.
Hij reed naar een rustig gedeelte van de stad en stopte bij een klein, bijna leeg eethuisje.
Ik bleef op afstand.
Van buiten keek ik door het raam naar binnen.
Mijn gedachten gingen onmiddellijk alle kanten op.
Was hij hier met iemand anders?
Was er misschien een andere vrouw?
Was dit de reden waarom hij onze trouwdag had overgeslagen?
Ik bereidde mezelf voor op het ergste.
Maar toen ik beter keek, zag ik iets wat ik totaal niet had verwacht.
Hij zat alleen.
Helemaal alleen.
Aan een tafeltje in een hoek.
Voor hem lagen enkele papieren verspreid over de tafel.
En naast zijn hand stond een klein doosje, zorgvuldig ingepakt in goudkleurig papier.
Ik voelde een vreemde opluchting.
Maar ik begreep nog steeds niet wat er aan de hand was.
Dus besloot ik naar binnen te gaan.
Zijn gezicht veranderde toen hij mij zag
Zodra hij me zag, veranderde zijn hele uitdrukking.
Zijn ogen werden groot.
Even zei hij helemaal niets.
Toen werden zijn ogen vochtig.
Ik wist op dat moment nog steeds niet wat ik moest denken.
Hij gebaarde dat ik moest gaan zitten.
En toen vertelde hij me eindelijk de waarheid.
Hij was niet bij iemand anders geweest.
Hij had me ook niet bewust willen kwetsen.
