“Indirect.”
Corbin sloeg met zijn handpalm op de tafel.
“Ik heb over die rechten onderhandeld.”
Selena reageerde niet.
“Je hebt jezelf betaald via de verkoper.”
“Ik ben gecompenseerd voor het faciliteren van de deal.”
“Zonder die vergoeding openbaar te maken aan Vellum Crown.”
“Het was geen geld van Vellum Crown.”
“Dat is niet de norm.”
“Het was niet illegaal.”
Malcolm nam eindelijk het woord.
“We hebben niet gezegd dat het dat was.”
Corbin verstijfde.
Malcolm bleef kalm.
“We hebben gezegd dat je hebt nagelaten een persoonlijk financieel belang openbaar te maken, terwijl je Vellum Crown aanraadde een eigendom te verwerven en te financieren van de entiteit die jou betaalde.”
Een van de directieleden sloeg zijn exemplaar van het contract dicht.
“Dat is een belangenverstrengeling.”
“Een zeer ernstige,” zei een ander.
Corbin wees naar Selena.
“Dit is persoonlijk.”
Haar gezicht bleef onpeilbaar.
“Het werd zakelijk op de dag dat je het in een contract vastlegde.”
Vivian staarde nog steeds naar de registratiedocumenten.
Haar stem klonk nu breekbaarder.
“Je zei dat Arclight Meridian van een investeerder was.”
Corbin draaide zich naar haar toe.
“Vivian.”
“Je zei dat het een investeerder was die je hielp met het structureren van je backend.”
“Niet hier.”
“Je zei dat je al het risico zelf nam.”
“Ik zei: niet hier.”
Ze stond op.
En plotseling leek de vrouw die aan Corbins arm een begraafplaats was opgelopen minder op een minnares en meer op iemand die besefte dat ze het brandende huis van een ander was binnengestapt.
“Heb je mijn naam gebruikt?”
Corbins gezicht betrok.
Selena sloeg hem nauwlettend gade.
Daar was het.
Een tweede angst.
Niet het bedrijf.
Niet het bestuur.
Vivian.
Malcolm opende een andere map.
Corbin bewoog zich in zijn richting.
“Niet doen.”
Het was het eerste oprechte woord dat hij die ochtend had gesproken.
Malcolm stopte.
Niet omdat Corbin het hem opdroeg.
Maar omdat Selena één vinger opstak.
Ze keek naar Vivian.
“Heeft Corbin je ooit gevraagd documenten te ondertekenen die verband hielden met promotioneel advieswerk?”
Vivian hield haar blik op hem gericht.
“Een paar.”
“Wanneer?”
“Het afgelopen jaar.”
“Wat zei hij dat het was?”
“Verschijningscontracten. Merkadvies. Mediawerk.”
Corbin ging tussen hen in staan.
“Dit is intimidatie.”
Selena negeerde hem.
“Heb je het geld ontvangen?”
Vivian schudde langzaam haar hoofd.
“Nee.”
Corbin draaide zich abrupt naar haar om.
“Denk goed na.”
Vivians uitdrukking veranderde.
Ze walgde van de manier waarop hij het zei.
Selena kende die blik.
Ze had hem zelf jarenlang gehad.
Het moment waarop een vrouw beseft dat een man haar niet vraagt het zich te herinneren.
Hij draagt haar op wat ze moet zeggen.
Vivian ging weer zitten.
“Laat zien.”
Malcolm legde de pagina’s voor haar neer.
Drie facturen.
Haar naam.
Haar handtekening.
Betalingen van in totaal 1,2 miljoen dollar.
Vivians ademhaling sloeg om.
“Dit heb ik nooit ontvangen.”
Corbin antwoordde snel.
“Je hebt ervan geprofiteerd.”
Ze staarde hem aan.
“Wat betekent dat?”
“Reizen. Sieraden. Het appartement.”
Vivian verstrakte.
“Je zei dat het appartement van jou was.”
“In feite is het dat ook.”
“Het staat op mijn naam.”
“Omdat ik het zo heb gestructureerd.”
Selena wendde zich tot Malcolm.
“Hoeveel van die 1,2 miljoen is er gestort op rekeningen die daadwerkelijk door Vivian worden beheerd?”
“Zesenveertigduizend dollar.”
Vivian staarde hem aan.
“Zesenveertig?”
Malcolm knikte.
“Het resterende geld is weggesluisd via twee entiteiten die verbonden zijn aan meneer Ashford.”
Corbin lachte.
Het geluid klonk broos.
“Jullie maken van de boekhouding een misdrijf.”
Selena verlaagde haar stem.
“Corbin, niemand in deze kamer heeft je van een misdrijf beschuldigd.”
Hij keek haar aan.
“Wat wil je dan?”
