Die vraag speelde al twaalf jaar tussen hen.
Wat wil je?
Telkens wanneer ze hem vroeg om naar huis te komen.
Telkens wanneer ze hem vroeg een assistent niet te vernederen.
Telkens wanneer ze vroeg waarom haar aanbevelingen zijn ideeën werden zodra ze succesvol bleken.
Telkens wanneer ze vroeg waarom elke prestatie een publiek nodig had, maar elke mislukking iemand anders om de schuld te geven.
Wat wil je?
Jaren geleden zou Selena hebben geantwoord.
Ons huwelijk.
Respect.
Een verontschuldiging.
Een reden.
Nu gaf ze hem één woord.
“Zuiverheid.”
Corbin staarde haar aan.
Ze schoof de aanbeveling van het bestuur naar hem toe.
“De aanbeveling houdt niet je ontslag in.”
Zijn ogen vernauwden zich.
“Het schort je vrijgavebevoegdheid op in afwachting van een onafhankelijke audit.”
Theodore Price keek op.
“En zet de première op pauze.”
Corbin draaide zich fel naar hem om.
“Je kunt de première niet pauzeren.”
Selena antwoordde.
“Dat kunnen we wel.”
“Besef je wel wat dat met de campagne doet?”
“Ja.”
“De pers is al onderweg hiernaartoe.”
“Ja.”
“Er komen internationale kopers aan.”
“Ja.”
“Zou je een lancering van tweehonderd miljoen dollar vernietigen omdat je boos bent op je man?”
Selena’s blik verhardde.
“Ex-man.”
Voor het eerst wendde iemand aan het verre uiteinde van de tafel zijn blik af.
Niet uit ongemak.
Uit voldoening.
Corbin hoorde het.
Iedereen hoorde het.
Het echtscheidingsverzoek was nog niet definitief.
Maar het huwelijk was dat al wel.
Hij leunde naar voren.
“Wil je wraak?”
“Nee.”
“Wil je dat ik word vernederd?”
“Nee.”
“Wil je dat Vivian wordt vernederd?”
Selena keek haar kant op.
“Nee.”
Vivian sloeg haar ogen neer.
Corbin lachte opnieuw schamper.
“Wat is dit dan?”
Selena opende de map die haar vader had achtergelaten.
Ze legde zijn handgeschreven briefje op tafel.
“Mijn vader heeft me één instructie nagelaten.”
Corbins gezicht vertrok bij de vermelding van hem.
Selena vervolgde.
“Gebruik macht nooit om iemand te straffen omdat hij je pijn heeft gedaan.”
Corbin spreidde zijn handen.
“Precies.”
“Maar daaronder schreef hij nog een zin.”
Ze las het voor.
“Verwar het afwijzen van wraak nooit met het afwijzen van verantwoordelijkheid.”
Niemand sprak.
Corbins glimlach verdween.
Selena sloeg het briefje dicht.
“De audit gaat door.”
Hij keek de bestuurskamer rond.
“Jullie begrijpen allemaal dat ik kan opstappen.”
Blythe antwoordde.
“Dat heb je al gedaan.”
Zijn ogen schoten haar kant op.
Ze hield zijn blik vast.
“Op de begraafplaats,” zei ze.
De woorden kwamen harder aan dan Selena had verwacht.
Omdat Corbins woede nu nog maar één kant op kon.
Richting de mensen die niet langer bang voor hem waren.
Hij pakte zijn papieren bij elkaar.
“Dit bedrijf zal hier spijt van krijgen.”
Selena keek toe hoe hij naar de deur liep.
Toen sprak Malcolm.
“Nog één ding.”
Corbin bleef staan.
Malcolm legde een laatste document op tafel.
“Het voorlopige bewaringsbevel.”
Corbin draaide zich niet om.
“Welk bevel?”
“De bedrijfsjurist draagt alle partijen die verbonden zijn aan The Glass Monarch formeel op om geen projectdossiers te verwijderen, te wijzigen, achter te houden, over te dragen of te vernietigen.”
Corbin draaide zich langzaam om.
“Denk je dat ik bewijsmateriaal ga vernietigen?”
