Malcolms blik bleef standvastig.
“Ik denk dat jouw laptop vanmorgen om 6:14 uur op afstand is gewist.”
Er viel een stilte in de kamer.
Vivian ging weer staan.
Corbin bleef staan waar hij stond.
Enkele seconden lang leek hij niet in staat te bewegen.
Iets kouds daalde neer in Selena’s borstkas.
Zij had dat niet geweten.
Malcolm wel.
Hij keek haar kant op.
“Het beveiligingsteam heeft het twintig minuten voor de vergadering bevestigd.”
Corbin herstelde zich snel.
“Mijn laptop vertoonde kuren.”
“Alleen projectmappen zijn verwijderd.”
“Hij is gehackt.”
“Dan heb je er vast geen bezwaar tegen dat er forensisch herstel wordt uitgevoerd.”
Corbin keek naar Malcolm.
Toen naar Selena.
Toen naar Vivian.
Zijn gedachten raasden nu vooruit.
Iedereen kon het zien.
Hij vocht niet langer om de film te redden.
Hij berekende zijn risico’s.
Vivian deed nog een stap bij hem vandaan.
“Wat is er nog meer?”
Corbin schudde zijn hoofd.
“Niets.”
Ze draaide zich om naar Selena.
“Wat nog meer?”
Selena aarzelde.
De waarschuwing van haar vader kwam weer bij haar boven.
Handel niet vanuit pijn.
Dus koos ze voor de waarheid.
“Dat weten we nog niet.”
Dat antwoord joeg Corbin meer angst aan dan welke beschuldiging dan ook had gekund.
Hij vertrok zonder Vivian.
De deur viel achter hem dicht.
Enkele seconden lang bewoog niemand.
Toen fluisterde Vivian: “Hij zei dat je labiel was.”
Selena keek haar aan.
Vivians gezichtsuitdrukking was compleet veranderd.
“Hij zei dat je controlerend was. Dat je familie geld gebruikte om hem gevangen te houden. Dat je weigerde hem zelf iets op te laten bouwen.”
Selena bleef stil.
Vivian slikte.
“Hij zei dat de scheiding maanden geleden al had moeten plaatsvinden, maar dat jij dreigde hem te ruïneren.”
Tamara, die buiten had staan wachten en tijdens de laatste minuten stilletjes naar binnen was geglipt, maakte een walgend geluid.
Selena hief een hand op.
Niet nu.
Vivian merkte het op.
Ze lachte bitter.
“Bescherm je me?”
“Nee.”
Selena antwoordde onmiddellijk.
“Ik weiger jou verantwoordelijk te houden voor leugens waarvan je niet wist dat het leugens waren.”
Vivians ogen vulden zich met tranen.
Ze veegde ze snel weg.
“Ik wist dat hij getrouwd was.”
“Ja.”
“Ik ben met hem naar de begrafenis van je ouders gegaan.”
“Ja.”
“Ik heb die dingen tegen je gezegd.”
Selena maakte het haar niet makkelijker.
“Ja.”
Vivian keek omlaag.
“Het spijt me.”
De verontschuldiging kwam te laat om uit te wissen wat er was gebeurd.
Maar Selena had iets geleerd tussen die twee graven.
Een late waarheid was nog altijd beter dan een blijvende misleiding.
Ze knikte eenmaal.
“Help ons dan te achterhalen wat er is gebeurd.”
Dat deed Vivian.
Zes uur lang.
Ze overhandigde haar telefoon.
Haar privé-e-mails.
Foto’s.
Reisgegevens.
Spraakberichten.
En het wachtwoord van een cloudmap waarvan Corbin haar ooit had gewaarschuwd die nooit te openen.
Het wachtwoord was haar geboortedatum.
Binnenin stonden tientallen bestanden.
Sommige onschuldig.
Andere verre van dat.
Tegen de avond was de kwestie uitgegroeid tot veel meer dan verborgen adviesvergoedingen.
De map bevatte niet-ondertekende concepten van distributieovereenkomsten.
Privécommunicatie met investeerders.
Een lijst met journalisten.
En een spreadsheet met het label OVERGANG.
Blythe opende het.
Rijen met namen vulden het scherm.
Bestuursleden.
