Omdat Corbin onmiddellijk een rechtszaak aanspande.
Hij beweerde dat het om vergelding ging.
Huwelijkse wraak.
Smaad.
Onrechtmatig ontslag.
Hij beweerde dat Selena alles had bekokstoofd.
Toen overlegde Malcolm de notulen van de vergadering.
Selena had niet gestemd.
Het onafhankelijke comité wel.
Het accountantskantoor was extern.
Het advies tot ontslag was unaniem geweest.
Corbins zaak begon al voor de eerste zitting uiteen te vallen.
Maar hij had nog één wapen.
The Glass Monarch zelf.
Twee dagen na zijn ontslag diende Corbin een noodverzoek in waarin hij persoonlijk eigenaarschap claimde over delen van de conceptontwikkeling van de film.
Indien toegewezen, zou het gerechtelijk bevel het project maandenlang kunnen bevriezen.
Mogelijk jaren.
De duurste productie van de studio zou onbruikbaar kunnen worden.
De pers noemde het de tactiek van de verschroeide aarde.
Selena noemde het voorspelbaar.
Vervolgens zorgde de map van haar vader voor een laatste verrassing.
Malcolm arriveerde laat die avond bij het huis.
Hij zag er uitgeput uit.
Maar vol energie.
“Ik heb iets gevonden.”
Selena zette haar thee neer.
“Wat?”
“Je vader had geanticipeerd op een geschil over rechten.”
Hij opende de leren map naar een verborgen insteekhoes achterin.
Erin zat een document dat drie jaar eerder was ondertekend.
Corbins handtekening stond onderaan.
Selena herkende het onmiddellijk.
Een vroege participatieovereenkomst voor ontwikkeling.
Corbin had het ondertekend voordat hij genoeg macht had om betere voorwaarden uit te onderhandelen.
Er stond in dat alle concepten, herzieningen, treatments, personages, pitchmaterialen en ontwikkelingsbijdragen die waren gecreëerd tijdens de door Vellum Crown gefinancierde ontwikkeling, exclusief toebehoorden aan Vellum Crown.
Corbin was het vergeten.
Haar vader niet.
Selena staarde naar zijn handtekening.
“Hij wist het.”
Malcolm glimlachte flauwtjes.
“Je vader wist dat iedereen het eerste contract vergat zodra ze succesvol werden.”
Het noodbevel werd achtenveertig uur later afgewezen.
Corbin verliet het gerechtsgebouw zonder te spreken.
Drie weken na de begrafenis kreeg The Glass Monarch een nieuwe premièredatum.
Selena koos ervoor om niet te gaan.
Dat verraste iedereen.
Blythe belde vanuit Los Angeles.
“Je zou hier moeten zijn.”
“Nee.”
“Jij hebt het project gered.”
“Nee. Het team heeft dat gedaan.”
“Jij bezit het bedrijf.”
“Dat betekent niet dat ik op de loper hoef te staan.”
“Maar mensen vragen ernaar.”
Selena keek door het hek van de begraafplaats naar de twee graven.
Ze was alleen teruggekomen.
Geen camera’s.
Geen paraplu.
De regen was eindelijk opgehouden.
“Laat ze maar vragen.”
De film ging in première zonder Corbin.
Zonder Selena.
Zonder schandaal op de rode loper.
De cast paradeerde.
De regisseur sprak.
De crew kreeg een staande ovatie.
De film kende een sterke opening.
Niet historisch goed.
Niet rampzalig.
Gewoon goed.
En Selena vond dat bijna mooi.
Corbin had zijn hele identiteit opgebouwd rond het idee dat hij onmisbaar was.
Het project overleefde zonder hem.
Het was de enige uitkomst waar hij zich nooit op had voorbereid.
Vivian bleef ook weg.
Ze verhuisde uit het appartement dat Corbin op haar naam had gezet, nadat onderzoekers hadden vastgesteld dat de aankoop via een van zijn entiteiten was gelopen.
Ze werkte volledig mee.
Haar carrière leed eronder.
Sommige mensen noemden haar een slachtoffer.
Anderen noemden haar een opportunist.
Ze stopte er uiteindelijk mee te proberen te sturen welke versie vreemden geloofden.
Maanden later stuurde ze Selena een brief.
Geen e-mail.
Een handgeschreven brief.
Selena las hem één keer.
Vivian schreef dat ze geen vergeving verwachtte.
Ze gaf toe dat ze had genoten van het gevoel gekozen te worden.
Ze gaf toe dat wat er op de begraafplaats was gebeurd, wreed was geweest.
Ze gaf toe dat er momenten waren geweest waarop ze vermoedde dat Corbin loog, maar ervoor koos geen vragen te stellen omdat de leugens in haar voordeel werkten.
Aan het einde schreef ze:
Ik dacht dat ik had gewonnen omdat hij met mij vertrok.
Ik begreep niet dat een man die een vrouw voor jou vernedert, jou uiteindelijk zal vernederen voor een ander.
Selena vouwde de brief op.
Ze antwoordde nooit.
Maar ze bewaarde hem wel.
Niet uit wraak.
Als bewijs van groei.
Corbins val voltrok zich langzamer dan wie dan ook had verwacht.
Er was geen dramatische arrestatie.
Geen handboeien buiten een gerechtsgebouw.
Geen enkele specifieke krantenkop die hem vernietigde.
Echte gevolgen waren zelden zo netjes afgebakend.
Zijn beleggersgroep stortte in.
Twee partners klaagden hem aan vanwege niet-openbaar gemaakte afspraken.
Een talentenbureau zette hem aan de kant.
North Arbor eiste terugbetaling via een schikking.
Zijn zaak wegens onterecht ontslag werd niet-ontvankelijk verklaard.
Hij verkocht het appartement in Manhattan.
Daarna het huis in de Hamptons.
Vervolgens de auto waarvan hij ooit beweerde dat die noodzakelijk was omdat “perceptie nu eenmaal deel uitmaakt van zakendoen”.
Een jaar eerder hadden camera’s hem nog restaurants in gevolgd.
Nu doken fotografen vooral op wanneer hij naar de rechtbank ging.
Op een middag, bijna elf maanden na de begrafenis, ontving Selena een bericht van Tamara.
*Dit moet je zien.*
Bijgevoegd was een foto.
Corbin die een bemiddelingscentrum verliet.
Alleen.
Ouder.
Geen stylist.
