Geen persteam.
Geen Vivian.
Geen gevolg.
Selena keek vijf seconden naar de foto.
En verwijderde het bericht.
Tamara belde.
“Heb je het verwijderd?”
“Ja.”
“Heb je hem niet opgeslagen?”
“Nee.”
“Zelfs niet een klein beetje voldoening?”
Selena glimlachte.
“Een beetje.”
Tamara lachte.
“Kijk, daar is ze.”
Maar Corbin was nog niet helemaal klaar.
De definitieve echtscheidingszitting vond plaats twaalf maanden en vier dagen nadat hij Selena op de begraafplaats de papieren had overhandigd.
Hij arriveerde vroeg.
Zij ook.
Ze zaten aan weerszijden van een rustige gang buiten de rechtszaal.
Voor het eerst in jaren was er niemand anders bij.
Geen camera’s.
Geen bestuur.
Geen ouders.
Geen minnares.
Alleen twee mensen die elkaar ooit voor eeuwig trouw hadden beloofd.
Corbin keek naar haar.
“Je bent veranderd.”
Selena dacht na over de woorden.
“Nee.”
“Jawel, dat ben je wel.”
“Ik ben gestopt met mezelf aan jou uit te leggen.”
“Dat is wat ik bedoel.”
Hij keek naar beneden.
Zijn handen waren tussen zijn knieën gevouwen.
Voor het eerst merkte Selena op dat hij het horloge niet meer droeg dat ze hem voor hun tienjarig huwelijksjubileum had gegeven.
Hij zei: “Heb je ooit van me gehouden?”
De vraag maakte haar bijna boos.
Daarna gewoon moe.
“Ja.”
Hij knikte.
“Ik hield ook van jou.”
“Nee.”
Zijn gezicht verstrakte.
“Jij bepaalt niet wat ik voelde.”
“Je hield ervan hoe ik je leven liet voelen.”
“Dat is niet eerlijk.”
“Je hield ervan bewonderd te worden. Je hield ervan nodig te zijn. Je hield van het idee dat jij de belangrijkste persoon in elke kamer was.”
Hij keek haar aan.
“En jij?”
“Ik hield van wie ik dacht dat je was wanneer er niemand keek.”
Dat snoerde hem de mond.
Een griffier liep voorbij.
Geen van beiden bewoog.
Toen zei Corbin: “Je vader haatte me.”
Selena schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Hij vertrouwde me nooit.”
“Dat is iets anders.”
“Hij vond dat ik niet goed genoeg voor je was.”
“Nee.”
“Wat dacht hij dan?”
Selena keek naar de deuren van de rechtszaal.
“Hij dacht dat je liever belangrijk wilde zijn dan dat je een goed mens wilde zijn.”
Corbins gezicht verhardde.
En werd toen zachter.
Omdat een deel van hem wist dat het waar was.
De deuren gingen open.
Hun advocaten verschenen.
De zitting duurde minder dan een uur.
Er was geen strijd over Vellum Crown.
Corbin had nergens recht op.
Selena’s eigenaarschap dateerde van vóór het huwelijk via familietrusts en huwelijkse voorwaarden.
Er was geen dramatisch geschil over het huis.
Selena wilde het niet hebben.
Er waren financiële kwesties.
Schikkingen.
Handtekeningen.
Toen was het voorbij.
Buiten het gerechtsgebouw hield Corbin haar tegen.
“Selena.”
Ze draaide zich om.
Hij reikte in zijn jas.
Een halve seconde spande Tamara, die bij de stoeprand stond, zich aan.
Corbin haalde een klein fluwelen doosje tevoorschijn.
Erin lag Selena’s trouwring.
De ring die ze op de begraafplaats had afgedaan.
Ze had hem die dag in zijn handpalm gelegd voor hij vertrok.
Ze was hem vergeten.
Hij hield hem naar haar uit.
“Deze zou jij moeten hebben.”
Selena keek naar de ring.
Toen naar hem.
“Nee.”
Zijn voorhoofd fronste.
“Hij was van jou.”
“Hij hoorde bij het huwelijk.”
“En dus?”
“Het huwelijk is voorbij.”
Hij staarde naar de ring.
“Wat moet ik ermee doen?”
Selena zei bijna dat het haar niets kon schelen.
In plaats daarvan antwoordde ze eerlijk.
“Wat je ook maar helpt te begrijpen dat het voorbij is.”
Ze liep weg.
Corbin volgde haar niet.
Drie jaar later werd Vellum Crown Media gewaardeerd op iets meer dan zevenhonderd miljoen dollar.
Niet vanwege The Glass Monarch.
Maar omdat Selena het bedrijf had veranderd.
Ze stelde een onafhankelijke ethische toetsing in voor deals op directieniveau.
Geen enkele producent mocht deelnemen aan geheime nevenvergoedingen.
Geen enkel groot project kon uitsluitend worden goedgekeurd via persoonlijke invloed.
Junior werknemers kregen directe kanalen om ongepaste druk te melden.
Credits werden gecontroleerd.
Ontwikkelingsteams kregen publieke erkenning.
