Blythe werd president van de studiowerkzaamheden.
Malcolm trok zich terug uit de dagelijkse praktijk, maar bleef aan als speciaal adviseur.
Tamara begon Selena “de angstaanjagend redelijke miljardair” te noemen, wat Selena vreselijk vond en stiekem grappig.
En op de gedenkdag van het overlijden van haar ouders keerde Selena terug naar St. Mark’s Cemetery.
Ze bracht geen bloemen mee uit een dure winkel.
Haar moeder had een hekel gehad aan schikkingen.
In plaats daarvan droeg Selena wilde madeliefjes uit de tuin achter het huis.
Ze legde de helft op het graf van haar moeder.
De helft op dat van haar vader.
En ging toen in het gras tussen hen in zitten.
Dezelfde plek waar Corbin haar de echtscheidingspapieren had overhandigd.
De herinnering voelde niet langer scherp aan.
Dat verbaasde haar.
Jarenlang had ze gedacht dat helen betekende dat je het vergat.
Dat was niet zo.
Helen betekende je herinneren zonder toe te laten dat de herinnering je achteruit trok.
Ze raakte het horloge van haar vader aan.
Daarna de parels van haar moeder.
“Jullie hadden gelijk,” fluisterde ze.
De wind bewoog door de bomen.
Selena glimlachte.
“Helaas wel.”
Er naderden voetstappen achter haar.
Ze draaide zich om.
Blythe stond op respectvolle afstand.
“Je zei tien minuten.”
“Ik loog.”
“Jij bent de eigenaar van het bedrijf. Blijkbaar geeft dat je speciale krachten.”
Selena stond op.
“Wat is er gebeurd?”
Blythe overhandigde haar een tablet.
“Overnamebod.”
Selena wierp een blik op het scherm.
Een groot internationaal mediaconcern wilde Vellum Crown kopen.
Het bedrag dat bovenaan stond weergegeven was gigantisch.
Meer geld dan haar ouders zich ooit hadden kunnen voorstellen toen ze begonnen met twee gehuurde kantoortjes en een geleende montageset.
Blythe sloeg haar reactie gade.
“Het bestuur vergadert maandag.”
Selena keek weer naar de graven.
Jaren eerder zou ze zich hebben afgevraagd wat Corbin ervan zou vinden.
Zou hij onder de indruk zijn?
Zou hij er spijt van hebben dat hij was weggegaan?
Zou het bedrag hem eindelijk iets bewijzen?
Nu kwam zijn naam niet eens meer in haar op.
Ze gaf de tablet terug.
“Maandag.”
Blythe glimlachte.
“Is dat alles?”
“Dat is alles.”
Ze begonnen richting de poort van de begraafplaats te lopen.
Toen bleef Blythe staan.
“Er is één vreemd dingetje.”
Selena draaide zich om.
“De koper heeft om een lijst gevraagd van alle historische producties die ze willen laten opnemen in de catalogusoverdracht.”
“En?”
“Ze hebben The Glass Monarch specifiek uitgesloten.”
Selena lachte.
Een oprechte lach.
Het soort lach dat ze jaren eerder op de begraafplaats niet had kunnen opbrengen.
Blythe trok een wenkbrauw op.
“Wat?”
“Niets.”
“Selena.”
Ze keek nog één keer achterom naar de plek waar haar huwelijk was geëindigd.
Waar Corbin had geloofd dat hij het wreedst mogelijke moment had uitgekozen om te bewijzen dat ze machteloos was.
In plaats daarvan had hij per ongeluk de laatste persoon verwijderd van wie Selena nog het gevoel had dat ze diens goedkeuring nodig had.
“The Glass Monarch,” zei ze, “is nooit zo belangrijk geweest als hij dacht.”
Ze liepen verder.
Bij de poort van de begraafplaats trilde Selena’s telefoon.
Een nieuwsmelding.
Ze negeerde hem bijna.
Toen zag ze de naam.
CORBIN ASHFORD.
Voor het eerst in bijna twee jaar had hij een interview gegeven.
De kop luidde:
VOORMALIG PRODUCENT CORBIN ASHFORD ZEGT DAT HIJ ALLES VERLOOR OMDAT HIJ “DE VERKEERDE MENSEN VERTROUWDE.”
Blythe zag het over Selena’s schouder.
“Wil je dat ik het afhandel?”
Selena las de kop nog eens.
Vervolgens vergrendelde ze haar telefoon.
“Nee.”
“Hij heeft het over jou.”
“Dat had hij altijd al.”
“Wat als journalisten bellen?”
“Zeg ze maar dat Vellum Crown geen commentaar geeft.”
Blythe bekeek haar aandachtig.
“Dat is heel beheerst.”
Selena glimlachte.
“Mijn vader zou het goedkeuren.”
Ze bereikten de auto.
Voordat ze instapte, keek Selena nog één keer om.
Het was zachtjes begonnen te regenen.
Vrijwel precies zoals die ochtend jaren eerder.
Maar deze keer hield ze geen echtscheidingspapieren vast.
Ze keek niet toe hoe haar man vertrok onder de paraplu van een andere vrouw.
Ze vroeg zich niet af wat ze verkeerd had gedaan.
Ze probeerde niet te begrijpen waarom liefde niet genoeg was geweest.
Nu begreep ze het.
Liefde was nooit geweest wat Corbin het meest waardeerde.
Macht wel.
Aandacht wel.
Winnen wel.
En uiteindelijk was dat waarom hij had verloren.
Hij had Selena’s stilte aangezien voor overgave.
Haar verdriet voor zwakte.
Haar behoefte aan privacy voor onbeduidendheid.
Haar vriendelijkheid voor toestemming.
En het ergste van alles: hij had geloofd dat alleen mensen die wanhopig met macht te koop liepen, die macht ook daadwerkelijk bezaten.
Selena stapte in de auto.
Blythe stapte bij haar in.
De begraafplaats vervaagde achter hen.
En voor het eerst sinds de ochtend waarop Corbin die envelop in haar hand had gedrukt, had Selena niet het gevoel dat ze iets achterliet.
Ze had het gevoel dat ze eindelijk ergens naartoe ging.
Want Corbin Ashford had zijn vrouw tijdens de begrafenis van haar ouders de echtscheidingspapieren overhandigd in de overtuiging dat hij zichzelf bevrijdde van de stille vrouw die hem tegenhield.
Hij had nooit begrepen dat Selena Renner jarenlang het bedrijf, de film en zelfs Corbin zelf had beschermd tegen de gevolgen van zijn eigen ambitie.
Tegen de tijd dat hij ontdekte dat zij eigenaar was van het imperium dat hij had willen veroveren, was het al te laat.
Ze had hem niet vernietigd.
Ze was simpelweg gestopt met hem te beschermen.
En dat bleek genoeg te zijn.
