Tijdens het onderzoek van zijn voertuig vonden rechercheurs eerst het mes.
Op het lemmet zaten verse rubberresten.
Daarna vonden ze in een afgesloten kist onder de achterbank vier mobiele telefoons, twee rijbewijzen, een dameshorloge en verschillende geheugenkaarten.
Geen van die spullen stond geregistreerd als in beslag genomen.
In het dashboardkastje lag een halsketting met een klein zilveren vogeltje.
Sophie maakte er een foto van en liet die door de database halen.
Binnen drie minuten kwam er een melding.
De ketting behoorde vermoedelijk toe aan de 29-jarige verpleegkundige Soraya El Idrissi.
Acht maanden eerder was zij na een nachtdienst verdwenen.
Haar verlaten auto was gevonden op een parkeerplaats bij de Belgische grens.
De laatste locatie van haar telefoon lag langs dezelfde provinciale weg waar Ruben regelmatig nachtdiensten draaide.
“Breng hem naar een externe locatie,” beval Amara. “Niet naar zijn eigen brigade.”
“Waarom niet?”
“Omdat we nog niet weten wie daar voor hem werkt.”
Het nieuws van Rubens arrestatie bereikte Verbruggen sneller dan mogelijk had moeten zijn.
Nog voordat het officiële rapport was opgesteld, probeerde hij Amara vier keer te bellen.
Ze nam niet op.
Daarna kwam een bericht.
Je creëert een institutionele crisis op basis van een persoonlijk incident. Bel me voordat je iets doet waar je spijt van krijgt.
Amara las het twee keer.
Niet: gaat het goed met je?
Niet: wat is er gebeurd?
Alleen bezorgdheid over de organisatie.
Over schade.
Over controle.
Ze stuurde één antwoord.
Uw toegang tot operationele systemen is tijdelijk geblokkeerd. Meld u om 16.00 uur bij het ministerie voor verhoor.
Zijn reactie kwam vrijwel onmiddellijk.
Je kunt mij niet behandelen als een verdachte.
Amara legde haar telefoon weg.
“Dat klinkt precies als iets wat een verdachte zou zeggen,” merkte Sophie op.
Bij de analyse van Rubens telefoons kwamen tientallen filmpjes naar boven.
Staandehoudingen op afgelegen wegen.
Vrouwen die tegen voertuigen stonden.
Racistische opmerkingen.
Bedreigingen.
Sommige slachtoffers smeekten.
Andere vrouwen werden boos, waarna Ruben hen beschuldigde van verzet.
Op meerdere opnamen was de stem van een tweede marechaussee te horen.
Soms een derde.
De filmpjes werden gedeeld in een besloten chatgroep met de naam Nachtrit.
Twaalf leden.
Negen van hen werkten bij dezelfde regionale brigade.
Twee waren leidinggevenden.
Het twaalfde nummer stond geregistreerd op naam van een beveiligingsbedrijf dat eigendom was van Verbruggens zwager.
In de chat bespraken ze vrouwen alsof het prooien waren.
Wie alleen reed.
Wie onzeker overkwam.
Wie waarschijnlijk geen advocaat kon betalen.
Wie een verblijfsvergunning had en daardoor makkelijk bang te maken was.
Klachten werden door leidinggevenden onderschept voordat ze de landelijke eenheid bereikten.
Beelden raakten “per ongeluk” beschadigd.
Slachtoffers kregen te horen dat een aangifte tegen een geüniformeerde medewerker hun eigen geloofwaardigheid kon schaden.
Amara las de berichten zonder iets te zeggen.
Haar woede was te groot voor woorden.
Tegen de avond waren vijf medewerkers aangehouden.
Verbruggen verscheen niet bij het ministerie.
Zijn diensttelefoon was uitgeschakeld en zijn woning stond leeg.
Maar hij maakte één fout.
