Julius ging niet zitten.
Hij stond met beide handen op de tafel en keek naar de gesloten deur waardoor Valérie was verdwenen.
‘Laat haar terugkomen.’
Niemand bewoog.
‘Bel de beveiliging.’
Frederik de Graaf sloot zijn dossier.
‘Zij is vrij om te vertrekken.’
‘Zij heeft vertrouwelijke informatie meegenomen.’
‘Die informatie kwam grotendeels van u.’
Julius draaide zich naar Clara.
‘Dit heb jij georganiseerd.’
‘Valérie werkte al voor Vantage voordat Mathilde overleed.’
‘Jij hebt haar betaald.’
‘Nee.’
‘Dan Mathilde.’
‘Ook niet.’
‘Waarom zou zij mij dan—’
Hij stopte.
Omdat het antwoord al voor hem lag.
Valérie had hem niet nodig gehad als geliefde.
Zij had toegang nodig gehad.
Tot zijn documenten.
Zijn vertrouwen.
Zijn handtekening.
En vooral tot de overtuiging dat hij slimmer was dan iedereen om hem heen.
Clara wist hoe die overtuiging werkte.
Zij had er vijftien jaar naast geslapen.
De buitengewone bestuursvergadering
De aandeelhoudersvergadering van twaalf uur ging door.
Niet als kroning van Julius.
Als crisisvergadering.
Clara zat niet onmiddellijk op zijn stoel.
Ze nam plaats naast Frederik en de onafhankelijke commissarissen.
‘Waarom daar?’ vroeg Lorenzo.
‘Omdat de stichting stemt. Niet regeert zonder bestuur.’
Julius lachte schamper.
‘Je speelt nu ineens de zorgvuldige bestuurder.’
‘Dat probeer ik al twintig jaar.’
De voorzitter van de raad van commissarissen, Saskia Blom, opende de vergadering.
De agenda bevatte vier spoedpunten:
- mogelijke belangenverstrengeling rond Vantage Meridian;
- verborgen persoonlijke vergoedingen;
- niet-gemelde verpanding van Julius’ certificaten;
- risico’s voor de solvabiliteit van Moretti Groep.
Julius’ advocaat vroeg uitstel.
De raad weigerde.
Niet omdat Clara dat beval.
Omdat de banken zonder onmiddellijke duidelijkheid meerdere kredietlijnen konden opschorten.
De financieel directeur presenteerde de eerste cijfers.
Moretti Groep leek op papier zeer winstgevend.
In werkelijkheid was een deel van de groei met steeds nieuwe leningen betaald.
Julius had vastgoed opgewaardeerd op basis van toekomstige plannen die nog geen vergunning hadden.
Winsten uit verkopen waren gebruikt om structurele tekorten in hotelprojecten te verbergen.
Een reeks vennootschappen buiten de normale rapportage bezat:
- een villa aan het Comomeer;
- een chalet in Zwitserland;
- een jacht;
- twee privévliegtuigen in gedeeld eigendom;
- en een appartement in Monaco.
Officieel waren het representatieve bedrijfsbezittingen.
In de praktijk werden ze vrijwel uitsluitend door Julius en Valérie gebruikt.
‘Dit is allemaal bekend bij finance,’ zei Julius.
De financieel directeur keek naar hem.
‘Niet in deze samenhang.’
‘Je hebt zelf betalingen goedgekeurd.’
‘Op basis van door u ondertekende bestuursbesluiten.’
‘Dus je verschuilt je nu achter mij.’
‘Ik leg uit hoe het ging.’
‘Omdat je bang bent voor haar.’
Hij wees naar Clara.
De financieel directeur sloot zijn laptop.
‘Nee. Omdat ik twee jaar lang bang was voor u.’
Dat was de eerste keer dat iemand aan tafel het hardop zei.
De stemming
Julius werd met onmiddellijke ingang geschorst als bestuursvoorzitter.
Niet ontslagen.
De raad wilde eerst onafhankelijk onderzoek.
Twee familieleden stemden tegen.
De overige commissarissen en Stichting Moretti Continuïteit stemden voor.
Clara onthield zich van de stemming over zijn persoonlijke positie nadat haar advocaat wees op hun vroegere huwelijk.
‘Waarom?’ vroeg Julius. ‘Je hebt toch gekregen wat je wilde?’
‘Ik wil dat het besluit standhoudt.’
‘Je bent bang dat ik win.’
‘Ik ben voorzichtig dat jij geen procedurele uitweg krijgt.’
De raad benoemde tijdelijk een externe bestuurder: Nora van Beek, voormalig financieel directeur van een beursgenoteerd bouwbedrijf.
Geen familielid.
Geen vriend van Clara.
Nora kreeg opdracht alle transacties van de afgelopen zeven jaar door te lichten.
Julius moest zijn bedrijfspas, telefoon en laptop inleveren.
‘Dit is mijn bedrijf.’
Nora antwoordde:
‘Dat onderzoeken wij nu juist.’
Mathildes video
Julius vocht het testament binnen twee weken aan.
Zijn advocaten stelden dat Clara Mathilde had geïsoleerd.
Dat zij haar medische kwetsbaarheid gebruikte.
Dat Mathilde door medicatie achterdochtig en emotioneel was geworden.
Frederik verwachtte het.
Daarom had Mathilde niet alleen een testament laten opstellen.
Ze had een videoverklaring opgenomen.
De opname begon zonder muziek, montage of dramatische achtergrond.
Mathilde zat in haar bibliotheek.
Dun.
Bleek.
Volledig helder.
Op tafel lagen de statuten, haar testament en een overzicht van de Moretti-vennootschappen.
Een onafhankelijk arts stelde haar vragen.
Welke dag was het?
