Daniel slikte.
‘Ja.’
Rebecca overleed zeven maanden later.
Goldie was zes.
De avond voor de begrafenis stond Daniel alleen in de badkamer met zijn dochter.
Haar haar zat vol klitten.
Rebecca had het altijd gedaan.
Daniel wist niet hoe.
Hij trok per ongeluk te hard.
Goldie begon te huilen.
Toen begon hij ook te huilen.
Hij belde zijn schoonmoeder.
Zij kwam langs met een borstel, conditioner en een doos elastiekjes.
Ze leerde hem die avond hoe hij Goldies haar moest ontwarren.
Een week later leerde hij een gewone vlecht.
Daarna twee vlechten.
Daarna een Franse vlecht.
Hij keek naar filmpjes.
Oefende op touw.
Oefende op een oude pruik die Rebecca tijdens haar behandeling had gedragen.
‘Serieus?’ vroeg Goldie.
Daniel knikte.
‘Jij sliep. Ik moest ergens op oefenen.’
Voor het eerst lachte een deel van de groep.
Maar de lach verdween snel.
Want nu begreep ik waarom hij huilde wanneer hij Goldies haar borstelde.
Elke beweging herinnerde hem aan Rebecca.
Iedere vlecht was iets wat zij had gedaan.
Iedere ochtend nam hij letterlijk een taak over die ooit van haar was geweest.
Maar er bleef één vraag.
Een belangrijke.
‘Daniel,’ zei ik voorzichtig.
Hij keek naar me.
‘Goldie heeft gevraagd of het afgeknipt mag worden.’
Zijn gezicht veranderde.
Ik ging verder.
‘De belofte met Rebecca was toch dat Goldie op haar zeventiende zelf mocht beslissen?’
‘Ja.’
‘Niet dat ze tot haar zeventiende niets mocht veranderen.’
Hij zei niets.
Goldie keek naar hem.
En toen begreep ik dat niemand die vraag ooit zo rechtstreeks had gesteld.
Niet eens Daniel zelf.
De moeder die eerder zo scherp was geweest, sprak nu zachter.
‘Misschien probeer je een belofte na te komen die Rebecca helemaal niet van je heeft gevraagd.’
Daniel keek naar Goldies vlecht.
‘Ze zei zeventien.’
‘Papa,’ zei Goldie.
Hij keek haar aan.
‘Mama zei dat ik dan mocht beslissen wat ik ermee deed.’
‘Ja.’
‘Maar ze zei niet dat ik het daarvoor niet mocht knippen.’
Daniel bevroor.
Goldie trok haar knieën tegen zich aan.
‘Dat heb jij gezegd.’
Daar was het.
Niet wreed.
Niet beschuldigend.
Gewoon waar.
Daniel ging naast haar zitten.
‘Je hebt gelijk.’
Goldie knipperde.
Blijkbaar had ze een argument verwacht.
‘Echt?’
‘Ja.’
Hij streek met zijn hand over zijn gezicht.
‘Ik denk dat papa iets heel erg verkeerd heeft begrepen.’
Op dat moment gingen de deuren van de concertzaal open.
Een leraar kwam naar buiten.
‘Goldie? We beginnen over vijf minuten.’
Goldie keek naar haar vader.
‘Ga maar,’ zei Daniel.
‘Ben je boos?’
‘Nee.’
‘Verdrietig?’
Hij glimlachte zwak.
‘Een beetje.’
‘Door mij?’
‘Nooit door jou.’
Ze sloeg haar armen om zijn nek.
Haar enorme vlecht gleed over zijn schouder en raakte bijna de grond.
Daniel hield haar stevig vast.
Toen fluisterde hij iets.
Ik stond dichtbij genoeg om het te horen.
‘Na het concert praten we.’
Goldie knikte.
Ze rende naar binnen.
Daniel bleef op de grond zitten.
Niemand wist wat we moesten zeggen.
Uiteindelijk was het de eerste moeder die naar hem toe liep.
Dezelfde vrouw die had gezegd dat Goldie naar een echte kapper moest.
‘Het spijt me.’
Daniel keek op.
‘U had gelijk dat ze er last van heeft.’
‘Misschien. Maar ik had niet het recht om zo tegen u te praten.’
Hij knikte.
‘Dank u.’
Ze wees naar de zaal.
‘Ze verdedigde u wel.’
Daniel glimlachte.
‘Dat doet ze altijd.’
Toen zei de vrouw iets wat ik nooit vergat.
‘Misschien hoeft ze dat niet altijd te doen.’
Daniel keek haar aan.
‘Wat bedoelt u?’
‘Misschien mag ze gewoon negen zijn.’
Zijn gezicht betrok opnieuw.
Niet omdat ze hem beledigde.
Omdat ze precies de juiste plek raakte.
Tijdens het concert zat Daniel twee rijen voor mij.
Goldie stond op het podium met haar klas.
Halverwege het tweede lied zag ik haar vlecht vast komen te zitten onder de schoen van het meisje achter haar.
Goldies hoofd schoot naar achteren.
Ze trok haar gezicht samen van pijn.
Daniel zag het.
Ik zag zijn handen zich om de rand van zijn stoel sluiten.
Het meisje stapte snel weg.
Goldie glimlachte alsof er niets gebeurd was.
Maar Daniel keek de rest van het lied niet meer naar het podium.
Hij keek naar die vlecht.
