Ik dacht even na.
“Emma.”
Sarah glimlachte.
“Emma Miller?”
Ik keek naar haar.
“Als jij dat wilt.”
Ze keek uit het raam.
“Dat wil ik.”
Maar het leven gaf ons geen gemakkelijke weg.
Drie weken later belde dokter Patel.
Er waren nieuwe testresultaten.
Sarah moest geopereerd worden.
“Het is noodzakelijk,” zei hij.
“Wat zijn de risico’s?”
“Er kunnen complicaties optreden.”
Sarah keek naar mij.
Ik zag de angst in haar ogen.
“Ik doe het,” zei ze.
De avond voor de operatie zaten we samen op het dakterras van het ziekenhuis.
Miami lag onder ons.
“Charles?”
“Ja?”
“Als er iets misgaat…”
“Dat gebeurt niet.”
“Dat kun je niet beloven.”
Ik zweeg.
Ze kneep zacht in mijn hand.
“Als er iets misgaat, moet jij voor Emma zorgen.”
Ik keek haar aan.
“Je gaat dat zelf doen.”
Ze glimlachte door haar tranen heen.
“Dat hoop ik.”
De operatie duurde bijna zes uur.
Ik zat in de wachtruimte.
Iedere keer als de deur openging, sprong ik overeind.
Iedere keer dat het niet de arts was, ging ik weer zitten.
Eindelijk kwam dokter Patel naar me toe.
“De operatie is voorbij.”
Ik stond op.
“Sarah?”
“Het is goed gegaan.”
Mijn knieën werden slap.
“En de baby?”
“Het gaat goed met haar.”
Ik sloot mijn ogen.
Dank u.
Sarah werd enkele uren later wakker.
Ze keek naar mij.
“Is Emma in orde?”
“Ja.”
Ze glimlachte.
“Dan is alles goed.”
Ik pakte haar hand.
“Sarah?”
“Hmm?”
“Ik hou van je.”
Ze werd stil.
Ik wist dat die woorden misschien te laat kwamen.
Maar ik moest ze zeggen.
“Ik weet niet wat er met ons gaat gebeuren,” vervolgde ik. “Ik weet niet of we ooit opnieuw zullen trouwen. Ik weet zelfs niet of we weer een stel moeten worden.”
Een traan gleed over haar wang.
“Maar ik weet dat ik de rest van mijn leven niet kan doen alsof jij niets voor me betekent.”
Ze keek me aan.
“Je komt altijd met je grote verklaringen wanneer ik in een ziekenhuisbed lig.”
Ik moest lachen.
Zij ook.
Toen fluisterde ze:
“Ik hou ook van jou.”
Emma werd twee maanden later geboren.
Om 04.17 uur ‘s nachts.
Ik stond naast Sarah toen ze haar voor het eerst vasthield.
Ik had nog nooit iets mooiers gezien.
Sarah keek naar mij.
“Wil je haar vasthouden?”
Mijn handen trilden.
“Ik ben bang.”
“Dat hoort ook.”
Ik nam Emma voorzichtig in mijn armen.
