Ik ging te ver.
Haar eerste echte angst was wat haar eigen woorden háár konden kosten.
Ik keek haar aan.
‘U bent bang dat uw werk beschadigd raakt?’
Ze zei niets.
‘U vertelde mij net dat ik een slechte moeder was omdat mijn baby honger had.’
‘Ik was geïrriteerd.’
‘U zei dat mensen zoals ik thuis moesten blijven.’
‘Ik bedoelde—’
‘En u wilde dat ik mijn vijf maanden oude zoon op een vliegtuigtoilet ging voeden.’
De stewardess keek nu ronduit geschokt.
‘Heeft u dat echt gezegd?’
Sophie stak haar tablet iets omhoog.
‘Wilt u het horen?’
De man aan de andere kant begon te lachen.
Zelfs de stewardess moest haar mond even strak houden.
Monique niet.
‘Dit is belachelijk.’
Ze greep haar tas.
‘Ik eis een andere stoel.’
De stewardess keek om zich heen.
‘Er is achterin nog één plaats beschikbaar. Ik zal kijken of we u daar kunnen plaatsen.’
Monique knikte alsof ze gewonnen had.
Toen voegde de stewardess eraan toe:
‘Naast het toilet.’
De man aan de andere kant kuchte om zijn lach te verbergen.
Monique keek haar vernietigend aan.
‘Prima.’
Ze pakte haar spullen.
Voordat ze wegliep, draaide ze zich naar mij.
‘Ik hoop dat u tevreden bent.’
Die zin maakte iets in mij los.
Een maand lang had ik mezelf overal de schuld van gegeven.
Dat ik Martijn niet had kunnen redden.
Dat Sophie haar vader kwijt was.
Dat Daan hem nooit zou leren kennen.
Dat ik soms te moe was om geduldig te zijn.
Dat ik tijdens de begrafenis bijna niets had gevoeld en de volgende ochtend huilde omdat ik zijn koffiemok zag.
En zelfs hier, toen een vreemde vrouw mij vernederde, was mijn eerste reactie geweest:
Sorry.
Ik was klaar met sorry zeggen voor dingen waarvoor ik geen excuses verschuldigd was.
‘Nee,’ zei ik.
Monique stopte.
‘Ik ben helemaal niet tevreden.’
Ze keek verrast.
‘Ik wilde alleen mijn zoon voeden.’
Mijn stem bleef rustig.
‘U maakte daar een openbare vernedering van. Mijn achtjarige dochter voelde dat ze haar moeder moest verdedigen omdat ik zelf nauwelijks nog wist wat ik moest zeggen.’
Ik keek naar Sophie.
‘Daar ben ik niet trots op.’
Sophie fronste.
‘Maar ik wilde helpen.’
‘Dat heb je ook gedaan, lieverd.’
Ik keek weer naar Monique.
‘Maar zij had dit nooit hoeven doen.’
Monique opende haar mond.
De stewardess wees naar achteren.
‘Deze kant op, mevrouw.’
En voor het eerst die vlucht deed Monique wat iemand anders haar vroeg.
Ze liep weg.
Zodra ze verdwenen was, ging Sophie naast me zitten.
‘Ben je boos?’
‘Op jou?’
Ze knikte.
‘Omdat ik haar heb opgezocht.’
Ik dacht na.
‘Ik wil niet dat je zomaar mensen filmt om ze voor gek te zetten.’
‘Dat deed ik niet.’
‘Dat weet ik.’
Ik pakte haar hand.
‘En ik wil zeker niet dat je video’s online zet zonder eerst met mij te praten.’
‘Dat heb ik niet gedaan.’
‘Precies.’
Ze keek naar haar schoenen.
‘Papa zei dat bewijs iets anders is dan wraak.’
Ik moest wegkijken.
Mijn ogen vulden zich onmiddellijk met tranen.
‘Ja.’
‘Klopt dat?’
‘Dat klinkt heel erg als papa.’
Ze glimlachte.
Toen zag ze mijn tranen.
‘Mis je hem?’
Ik lachte zacht door mijn tranen heen.
‘Iedere seconde.’
‘Ik ook.’
Ze schoof tegen me aan.
Daan was inmiddels klaar met drinken en sliep tegen mijn borst alsof er niets was gebeurd.
Sophie legde één vinger tegen zijn kleine hand.
Hij greep hem automatisch vast.
‘Hij weet niet dat papa dood is, hè?’
‘Nee.’
‘Wanneer vertel je het hem?’
Die vraag had ik mezelf nog nooit gesteld.
‘Wanneer hij oud genoeg is om vragen te stellen.’
‘Ik kan hem dingen over papa vertellen.’
‘Dat zou ik heel fijn vinden.’
‘Ik weet heel veel.’
‘Zoals?’
Ze dacht na.
‘Papa deed alsof hij pannenkoeken kon bakken.’
Ik schoot in de lach.
‘Hij kón pannenkoeken bakken.’
