Ik heb een deken gebreid van de truien van mijn overleden moeder voor mijn kleine broertje – mijn stiefmoeder gooide hem in de vuilcontainer, maar toen kreeg ze spijt van mijn oma.
***
De volgende dag kwam ik thuis van school en wist meteen dat er iets niet klopte. Andrews wiegmatras leunde tegen de muur in de gang. Zijn luiertas lag op de grond naast mijn slaapkamerdeur.
Ik duwde mijn deur open. Andrews wiegje stond pal naast mijn bed.
Er stonden dozen met babykleertjes tegen mijn commode gestapeld.
‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ik.
Net op dat moment kwam papa de gang in. Hij zag er moe uit. “Je zult vanaf nu je kamer delen met Andrew.”
Er stonden dozen met babykleertjes tegen mijn commode gestapeld.
Ik knipperde met mijn ogen. “Wat?”
“Je hebt Melissa gisteren voor schut gezet. Je rende naar je oma en maakte een scène. Als je denkt dat je oud genoeg bent om hier problemen te veroorzaken, dan ben je ook oud genoeg om mee te helpen je broer op te voeden.”
Mijn mond viel open. “Je meent het niet.”
Melissa liep de gang in en keek alsof ze van een voorstelling genoot. “Je zorgt ‘s nachts voor hem als hij wakker wordt,” vervolgde mijn stiefmoeder . “Beschouw het als een consequentie.”
“Hij is nog maar een baby!” zei ik. “Ik moet naar school!”
“Jij zorgt ‘s nachts voor hem als hij wakker wordt.”
Melissa leunde tegen de deurpost en glimlachte. ‘Het komt wel goed. En denk er niet eens aan om het nog eens aan je oma te verklikken.’ Ze wees met haar vinger naar me. ‘Als je dat doet, word je dit huis uitgezet. Begrijp je?’
Ik heb niet geantwoord.
Die nacht leek eindeloos te duren. Andrew werd wel vijf keer wakker!
De eerste keer huilde hij zo hard dat het me een paar minuten kostte om hem te kalmeren. Mijn handen trilden terwijl ik de fles in de keuken opwarmde.
Ik bleef naar Melissa’s slaapkamerdeur kijken, in de hoop dat Melissa of mijn vader naar buiten zou komen.
Dat hebben ze niet gedaan.
“Als je dat doet, word je dit huis uitgezet. Begrijp je?”
Andrew werd na middernacht weer wakker. Ik was nog maar net in slaap gevallen toen hij weer begon te huilen.
Ik verschoonde zijn luier, wiegde hem en fluisterde: “Het is oké, vriendje. Het is oké.”
De derde keer voelde ik me als een zombie. Mijn ogen brandden van uitputting.
Toen mijn wekker de volgende ochtend afging voor school, moest ik bijna huilen.
Ik sleepte mezelf naar de bushalte, terwijl ik om de paar stappen gaapte. Melissa stond op de veranda en keek me na. Ze zag er tevreden uit.
Mijn ogen brandden van vermoeidheid.
***
Op school kon ik nauwelijks wakker blijven.
Mijn beste vriendin, Lily, gaf me een duwtje in mijn arm. “Hé, gaat het wel goed met je?”
Ik schudde mijn hoofd.
Tijdens de lunch heb ik haar alles verteld.
Lily staarde me met grote ogen aan. “Dat is waanzinnig!”
“Ik weet niet wat ik moet doen. Melissa zei dat als ik het aan oma vertel, ze me eruit zal gooien.”
“Dat is waanzinnig!”
“Zo kun je niet verder leven,” zei Lily vastberaden.
“Welke keuze heb ik?”
“Vertel het aan je oma.”
Ik aarzelde.
‘Je cijfers zullen kelderen als je zo blijft slapen,’ waarschuwde Lily. ‘Die straf kan eeuwig duren als niemand er iets aan doet.’ Ze verlaagde haar stem. ‘En bovendien, als ze je er echt uitgooien, zou je oma je dan niet in huis nemen?’
“Vertel het aan je oma.”
Langzaam knikte ik.
Lily leunde achterover. “Nou, daar heb je het dan.”
***
Tegen de tijd dat de laatste bel die middag luidde, had ik mijn besluit genomen.
In plaats van naar huis te gaan, nam ik een taxi rechtstreeks naar het huis van mijn oma.
Op het moment dat ze de deur opendeed en mijn gezicht weer zag, betrok haar uitdrukking.
“Wat is er nu gebeurd?”
Ik barstte opnieuw in tranen uit en vertelde haar alles.
Mijn besluit was genomen.
Oma luisterde. Toen ik klaar was, mompelde ze: “Ik had hier echt geen zin in.” Voor de tweede keer in een paar dagen pakte ze haar sleutels. “Kom nou.”
‘Waar gaan we naartoe?’ vroeg ik zwakjes.
“Terug naar je huis. Deze keer maken we het gesprek af.”
***
Melissa was thuis toen we aankwamen. Ze zat op de bank en hield Andrew vast.
Op het moment dat ze oma zag, sperde ze haar ogen wijd open. “Wat doe je hier?”
