— We komen niet binnen.
Hij hield een envelop omhoog.
— Dit wilde ik persoonlijk afgeven.
Ik nam hem aan.
Brief van de gemeente.
“Voornemen tot onderzoek naar historisch openbaar gebruik en fysieke toestand voormalig tracé.”
Sanne, die toevallig nog binnen was, kwam naast me staan.
— Goedemorgen — zei ze.
Meijer keek naar haar.
— En u bent?
— Advocaat van meneer Van Dijk.
Zijn houding veranderde nauwelijks, maar ik zag het.
De kleine vertraging voor hij antwoordde.
— Dan stuur ik verdere correspondentie graag via u.
Sanne pakte de brief van me over.
— Op basis van welk besluit wilt u terreinonderzoek doen?
— Dat wordt nog beoordeeld.
— Dan is er op dit moment dus geen grondslag om zonder toestemming het perceel te betreden.
— Correct.
— Mooi.
Meijer keek voorbij ons naar het oude pad.
— Ik hoop dat dit niet onnodig juridisch wordt gemaakt.
Sanne glimlachte.
— Dat zeggen mensen meestal wanneer ze zelf met papierwerk aankomen.
De vrouw naast hem keek naar de grond om haar lach te verbergen.
Meijer reageerde niet.
Hij wilde al weggaan toen ik hem tegenhield.
— Wie heeft het archiefverzoek gedaan waardoor dit begon?
Hij keek naar Sanne.
— Daar kan ik niet op vooruitlopen.
— Was het de vorige eigenaar?
Een seconde.
Niet meer.
Maar genoeg.
Sanne zag het ook.
Toen ze weg waren, keek ze me aan.
— Heb je dat gezien?
— Ja.
— De vorige eigenaar.
Ik pakte mijn telefoon.
De boerderij had ik gekocht van een echtpaar, Karel en Monique Brouwer.
Ze hadden er pas zeven jaar gewoond.
Karel had me tijdens de bezichtiging verteld dat ze kleiner wilden gaan wonen omdat het onderhoud te zwaar werd.
Aardige mensen.
Rustig.
Ze hadden zelfs een fles wijn achtergelaten met een kaartje: “Veel geluk op deze prachtige plek.”
Ik belde Karel.
Hij nam niet op.
Tien minuten later stuurde hij een bericht.
“Druk. Kan ik later bellen?”
Ik antwoordde:
“Het gaat over de oude weg.”
Geen reactie.
Een uur.
Twee uur.
Om half zes belde hij.
— Thomas.
— Karel.
— Ik zag je bericht.
— Dan weet je waar het over gaat.
— Niet precies.
— De gemeente onderzoekt die weg.
Stilte.
— O.
Dat ene woord maakte alles erger.
— Heb jij contact met de gemeente opgenomen?
— Waarom zou ik?
— Dat vraag ik jou.
— Nee.
— Heb je vóór de verkoop contact gehad over die weg?
— Niet dat ik weet.
“Niet dat ik weet.”
Ik had die week genoeg gekregen van mensen die zich achter formuleringen verscholen.
— Karel, ik stel je nog één keer een simpele vraag. Wist jij dat er iets speelde rond die weg voordat ik de boerderij kocht?
— Er was ooit wat gedoe.
— Wat voor gedoe?
— Oude verhalen.
— Welke verhalen?
— Dat de gemeente misschien nog rechten had.
Ik kneep mijn ogen dicht.
— En dat heb je niet gemeld.
— Er stond niets in het kadaster.
— Dat is niet wat ik vroeg.
— De makelaar zei dat het niet relevant was.
Daar was hij.
De eerste echte barst.
— Welke makelaar?
— Onze verkoopmakelaar.
— Mark Smeets?
— Ja.
— Wat heeft hij precies gezegd?
— Dat als er geen recht was ingeschreven, we geen slapende honden wakker moesten maken.
Ik stond midden in mijn keuken en voelde mijn hart bonzen.
— Heb je de gemeente benaderd?
Karel antwoordde niet meteen.
— Na de verkoop.
— Waarom?
— Omdat ik iets gevonden had.
Sanne, die tegenover me zat, keek meteen op.
Ik zette de telefoon op luidspreker.
— Wat?
— Een doos papieren van de vorige eigenaar.
— Wanneer vond je die?
— Tijdens de verhuizing.
— Voor of na de overdracht?
— Een week ervoor.
— Karel.
— Ik had het druk. Er stonden oude facturen in, landbouwpapieren, dingen uit de jaren tachtig.
— En wat over de weg?
Weer stilte.
— Een brief.
— Van wie?
— Van de gemeente.
— Wat stond erin?
