Deel 5 – Femke vertelde waarom ze in de schuur sliep
Femke wilde waarheid in stukjes geven.
Dat leerde ik snel.
Niet omdat zij geheimzinnig was.
Omdat trauma soms geen rechte lijn volgt.
De derde nacht in ziekenhuis vroeg ze:
“Heb je schuurtje gezien?”
“Ja.”
Ze keek naar plafond.
“Ik heb daar zes weken geslapen.”
“Waarom?”
“Je moeder zei dat ik binnen niet hygiënisch genoeg was.”
Ik voelde woede.
“Door chemo?”
“Misselijkheid.”
“Dat is geen reden.”
“Ik weet het.”
“Waarom ging je?”
Ze keek mij aan.
“Omdat Godfried slot van slaapkamer veranderde.”
Mijn adem stopte.
“Wat?”
“Hij zei dat hij kamer nodig had als kantoor.”
Onze slaapkamer.
“Waar sliep je daarvoor?”
“Logeerkamer.”
“En daarvoor?”
“Onze kamer.”
“Dus langzaam.”
Ze knikte.
Dat patroon.
Niet één dag eruit gegooid.
Eerst verplaatst.
Dan beperkt.
Dan buitengesloten.
“Waarom politie niet bellen?”
“Ik dacht huis op naam moeder kwam.”
“Dat is niet zo.”
“Godfried liet document zien.”
“Welk?”
“Overdracht.”
Mijn huid werd koud.
“Met mijn handtekening?”
Ze knikte.
“Lijkt op jouwe.”
Ik stond op.
“Heb je kopie?”
“Nee.”
“Waar is het?”
“Map van je moeder.”
Mijn hart bonsde.
Bram moest dit weten.
“Femke.”
“Ja?”
“Waarom geloofde je dat ik huis overdroeg zonder iets te zeggen?”
Ze huilde.
“Omdat iedereen zei dat jij nieuw leven in Duitsland had.”
Ik voelde alsof iemand mijn borst indrukte.
“Wie?”
“Je moeder.”
“Meer.”
“Godfried.”
“Meer.”
Ze keek weg.
“Nee.”
Ik wist dat er meer was.
“Zeg.”
“Ze zeiden dat je iemand had.”
Ik sloot ogen.
“Wie?”
“Een Duitse vrouw.”
“Naam?”
“Ik weet het niet.”
Ik begon bitter te lachen.
“Bestaat niet.”
“Ik weet het.”
“Nu.”
“Ja.”
“Waarom heb je mij nooit gevraagd?”
Ze werd boos.
Voor het eerst.
Goed.
“Hoe?”
Haar stem brak.
“Hoe, Daan?”
Ik verstijfde.
“Mijn telefoonrekening werd gecontroleerd.”
“Je had mobiel.”
“Ze namen hem.”
“Wat?”
“Na diagnose.”
“Waarom?”
“Je moeder zei dat schermlicht migraine erger maakte.”
Ik sloot ogen.
“En jij gaf hem?”
“Eerst.”
“Daarna?”
“Toen ik terugvroeg, was hij ‘kapot’.”
“Videogesprekken?”
“Tablet van je moeder.”
Daar was het.
Dus altijd via haar apparaat.
“Berichten?”
“Zij zat vaak naast me.”
“En als niet?”
“Godfried in kamer.”
Ik voelde misselijkheid.
“Ik dacht dat je zag.”
“Wat?”
“Dat ik niet vrij was.”
Mijn ogen vulden zich.
“Nee.”
“Daarom hoofddoek.”
“Wat?”
“Niet alleen haar.”
Ze raakte wang.
“Blauwe plekken.”
Mijn lichaam bevroor.
“Wie?”
Ze schudde hoofd.
“Niet zoals je denkt.”
“Wie raakte jou?”
“Godfried duwde me één keer.”
Mijn stoel schoof.
“Daan.”
“Wanneer?”
“Niet.”
“Wanneer?”
“Alsjeblieft.”
Ik stond verstijfd.
“Hij duwde je.”
“Ja.”
“Waarom?”
“Ik wilde autosleutels.”
“Voor dokter.”
“Ja.”
“En?”
“Ik pakte ze.”
“Toen?”
“Hij trok ze terug. Ik hield vast. Hij duwde.”
Ze huilde.
“Ik viel tegen kast.”
Ik voelde rood voor ogen.
“Hij sloeg niet.”
“Femke.”
“Het was één keer.”
“Eén keer is genoeg.”
Ze pakte mijn hand.
“Niet nu naar hem.”
Ik keek haar aan.
“Waarom?”
“Omdat jij dan doet wat zij altijd zeggen.”
“Wat?”
“Dat ik jou tegen familie opzet.”
Ik stopte.
Dat was val.
Als ik nu broer aanvloog, bevestigde ik hun verhaal voor haar.
Niet voor wereld.
Voor haar.
“Goed.”
Ik ging zitten.
“Wat wil jij?”
Ze keek verbaasd.
“Wat?”
“Wat wil jij dat ik doe?”
Tranen.
“Ik wil dokter.”
“Dat heb je.”
“Ik wil eten zonder vragen.”
Mijn hart brak.
“Dat krijg je.”
“Ik wil slapen binnen.”
“Ja.”
“En ik wil niet meer dat iemand mijn spullen pakt.”
Ik dacht aan ketting.
“Ja.”
“Meer weet ik niet.”
“Dat hoeft niet.”
Ze sloot ogen.
Na tijdje zei ze:
“Daan?”
“Ja.”
“Er was geld op mijn rekening.”
“Welke?”
“Mijn oude spaargeld.”
“Hoeveel?”
“Ongeveer twaalfduizend.”
“Van voor huwelijk?”
“Ja.”
“Waar is het?”
“Ik weet niet.”
Mijn hart zonk.
“Wanneer weg?”
“Godfried hielp met internetbankieren toen ik ziek werd.”
Natuurlijk.
“Heb je toestemming gegeven?”
“Voor medicijnen.”
“Niet rest.”
“Nee.”
Ik belde Bram.
Hij antwoordde direct.
“Er is meer.”
“Dat verwachtte ik.”
Ik vertelde.
Hij werd stil.
“Femke moet eigen advocaat.”
Ik keek naar haar.
“Waarom?”
“Omdat haar belangen niet exact dezelfde hoeven zijn als die van jou.”
Dat was waar.
Belangrijk.
“Ken je iemand?”
“Ja.”
“Vrouw.”
“Prima.”
“Rustig.”
“Zeker.”
“Tough.”
“Absoluut.”
De volgende dag kwam Meester Noor Meijer.
Zij ging eerst alleen met Femke praten.
Ik wachtte gang.
Dat voelde vreemd.
Maar goed.
Na uur kwam Noor naar buiten.
“Uw vrouw wil dat u erbij komt.”
Ik ging.
Femke zat rechter.
Noor had notitieblok.
“Femke wil medische zorg zelf beheren.”
“Natuurlijk.”
“Eigen bankrekening.”
“Natuurlijk.”
“Eigen documenten terug.”
“Ja.”
“En voorlopig niet terug naar woning waar Seline en Godfried verblijven.”
Ik stopte.
Mijn huis.
Mijn familie zat daar.
Maar Femke voelde zich daar niet veilig.
“Dan gaan zij eruit.”
Noor keek naar Femke.
Niet naar mij.
“Is dat wat u wilt?”
Femke begon te huilen.
“Ja.”
Goed.
Niet mijn wraak.
Haar grens.
Bram en Noor wisselden informatie.
Binnen 48 uur werd formele brief gestuurd.
Mijn moeder en Godfried moesten toegang tot bepaalde persoonlijke eigendommen en documenten geven.
Over huis zou apart worden vastgesteld.
Geen eigenhandige uitzetting.
Geen machtsvertoon.
Procedure.
Ik haatte langzaam.
Maar Femke had gelijk.
Waarheid.
Niet wraak.
