Deel 9 – Mijn broer kwam ’s nachts naar het ziekenhuis
Godfried kwam om half elf ’s avonds.
Niet toegestaan.
Bezoekuur voorbij.
Hij stond beneden en belde mij.
Ik nam op omdat onbekend nummer was.
“Bro.”
Mijn lichaam spande.
“Waar ben je?”
“In ziekenhuis.”
“Waarom?”
“Praat.”
“Nee.”
“Daan.”
“Nee.”
“Ik heb iets van Femke.”
Mijn hart stopte.
“Wat?”
“Papieren.”
Ik ging naar beneden.
Niet alleen.
Beveiligingsmedewerker bleef op afstand.
Godfried zag hem.
“Serieus?”
“Ja.”
Hij zag er niet meer luxe uit.
Trui.
Geen horloge.
Rode ogen.
Hij hield envelop.
“Wat zit erin?”
“Medische facturen.”
“Waarom bij jou?”
“Ma had ze.”
Ik voelde woede.
“Waarom jij?”
“Omdat ik ze gisteren vond.”
“Waar?”
“Garagekantoor.”
Mijn maag draaide.
“Waarom liggen Femkes medische facturen in jouw garage?”
Hij keek weg.
“Ma gebruikte postadres daar voor dingen.”
“Waarom?”
“Geen idee.”
“Godfried.”
“Ik weet het niet.”
Ik pakte envelop.
Facturen.
Herinneringen.
Aanmaningen.
Niet allemaal grote bedragen.
€180.
€320.
€74.
€610.
Veel kleine.
Samen duizenden.
En brieven over gemiste afspraken.
“Hoe lang wist je?”
Hij keek naar vloer.
“Niet alles.”
“Hoe lang wist je dat zij kanker had?”
“Vanaf begin.”
Mijn vuist balde.
“En je deed niets.”
“Dat is niet eerlijk.”
Ik keek hem aan.
“Leg uit.”
“Ik reed haar twee keer.”
“Daarna?”
“Ma zei dat Femke behandeling weigerde.”
Ik voelde iets.
“Geloofde je haar?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat Femke zei dat het goed ging.”
Dat was bekend.
“En geld?”
Hij slikte.
“Ik wist dat ma geld gebruikte voor garage.”
“Hoeveel?”
“Niet precies.”
“Veertigduizend?”
Hij knikte.
“Dus negentienduizend uit mijn overboekingen plus misschien haar geld.”
“Ik dacht dat jij het wist.”
Ik lachte hard.
“Natuurlijk.”
“Echt.”
“Waarom?”
“Omdat ma zei dat jij wilde investeren.”
“Heb je één keer aan mij gevraagd?”
“Nee.”
“Waarom niet?”
Hij werd boos.
“Omdat jij nooit tijd had!”
Dat raakte.
Ik werkte twaalf uur.
Soms dagen niet bereikbaar.
Maar telefoon bestond.
“Je had berichten.”
“Ja.”
“E-mail.”
“Ja.”
“Videobel.”
Hij keek weg.
“Ma zei dat je niet over geld wilde praten omdat belasting.”
Ik kon bijna niet geloven hoe zorgvuldig systeem van kleine leugens was.
Iedereen kreeg net genoeg reden niet rechtstreeks te vragen.
“En Femke?”
“Ze haatte me.”
“Nee.”
“Wel.”
“Waarom zou ze?”
“Omdat ik garage had.”
Ik fronste.
Hij vervolgde:
“Ze zei dat geld van haar behandeling kwam.”
“Kwam het?”
“Misschien.”
“Dan was ze boos met reden.”
Godfried werd stil.
Na tijd:
“Ik heb haar geduwd.”
Mijn hele lichaam bevroor.
“Ze vertelde.”
Hij keek geschokt.
“Natuurlijk.”
“Het was niet…”
“Niet zeggen.”
Hij sloot ogen.
“Oké.”
“Waarom?”
“Ze pakte autosleutels.”
“Voor dokter.”
“Ma had gezegd dat ze niet mocht rijden.”
“Waarom?”
“Medicatie.”
“Dus jij hield haar tegen.”
“Ja.”
“En toen?”
“Ze trok.”
“Ik weet het.”
“Ik duwde.”
“Ja.”
“Ze viel.”
“Ja.”
Hij huilde.
“Ik schrok.”
“Wat deed je?”
“Wilde ambulance bellen.”
Ik keek op.
“En?”
“Ma zei nee.”
“Waarom?”
“Dat Femke dan zou zeggen dat ik haar mishandelde.”
Mijn maag draaide.
“Dus?”
“Ik gaf ijs.”
Ik moest wegkijken.
Niet omdat ik hem wilde slaan.
Omdat ik bang was wat mijn gezicht deed.
“Waarom nu vertellen?”
Godfried huilde.
“Omdat dit uit hand loopt.”
“Dit liep al uit hand toen vrouw met kanker in schuur sliep.”
“Dat wist ik niet.”
“Je zag haar.”
“Ja.”
“Je zag gewicht.”
“Ja.”
“Je hoorde haar om eten vragen.”
Zijn gezicht brak.
“Ja.”
“Dus wat wist je niet?”
Geen antwoord.
Daar.
Dat was waarheid.
Niet weten kan keuze zijn.
“Ik dacht dat zij manipuleerde.”
“Waarom?”
“Omdat ma dat zei.”
“En jij wilde het geloven.”
Hij keek mij aan.
“Ja.”
Eerlijk.
Pijnlijk.
“Ga weg.”
Hij knikte.
“Daan.”
“Wat?”
“Is die anderhalf miljoen echt?”
Ik staarde hem aan.
Daar.
Zelfs nu.
Ik begon te lachen.
Hij werd rood.
“Wat?”
“Ga naar huis.”
Hij vertrok.
Ik vertelde hem niet waarheid.
Niet omdat val moest doorgaan.
Omdat geld hem niets meer aanging.
Dat was verschil.
De volgende dag gaf ik envelop aan Noor.
Femke las documenten.
Ze huilde.
Daarna zei ze:
“Dit is eerste keer dat Godfried iets teruggeeft.”
Ik keek haar aan.
“Wil je hem spreken?”
“Nee.”
“Goed.”
“Misschien later.”
Ook goed.
Niet vergeven.
Niet eeuwig haten.
Vandaag nee.
Dat was genoeg.
