DEEL 10 — DE RUITERS VAL
Dr. Bastiaan de Ruiter verloor niet van mij.
Belangrijk.
Hij verloor van zijn eigen administratie.
Onderzoek liet zien dat hij medicatie had verstrekt zonder volledige registratie, in doses/setting die volgens deskundigen niet passend waren bij toestand en zonder voldoende monitoring.
Daarnaast had hij achteraf dossiernotities aangepast.
Dat was zwaar.
Niet omdat iedere correctie fraude is.
Artsen corrigeren dossiers.
Maar tijdstempels en inhoud kwamen niet overeen met verklaringen.
Hij beweerde dat hij slordig documenteerde.
Openbaar Ministerie onderzocht of sprake was van opzettelijk toebrengen van gezondheidsschade dan wel zwaar medisch verwijtbaar handelen in samenwerking met Christiaan.
Tuchtrecht liep apart.
Ik werd één keer gehoord.
Daarna maanden niets.
Precies zoals echte procedures gaan.
Geen dagelijkse spectaculaire updates.
Ondertussen revalideerde Reinout.
Hij leerde opnieuw lopen met ondersteuning.
Eerst tien meter.
Toen dertig.
Stem sterker.
Hij had blijvende zenuwschade.
Prognose onzeker.
Maar hij zou niet binnen vijf dagen sterven.
Op dag dat hij honderd meter liep, zat Sem op mat in revalidatieruimte.
Hij kroop.
Reinout wees.
‘Hij valsspeelt.’
‘Hij is tien maanden.’
‘Geen excuus.’
Sem kroop naar hem en trok aan veter.
Reinout lachte.
‘Hij begon dit.’
‘Ja.’
‘Ik wil iets voor hem doen.’
Mijn lichaam spande.
‘We hebben dit gehad.’
‘Luister eerst.’
‘Goed.’
‘Geen geld nu.’
‘Goed begin.’
‘Een rekening voor studie waar jij beheerder bent en ik niet kan gebruiken om jou te beïnvloeden.’
‘Nee.’
Hij zuchtte.
‘Waarom?’
‘Omdat Sem niet jouw familie is.’
‘Hij redde mijn leven.’
‘Door te huilen.’
‘Talent.’
Ik lachte.
‘Reinout.’
Hij werd serieus.
‘Sanne, mensen geven geld aan stichtingen omdat één gebeurtenis leven verandert. Waarom mag ik dat niet?’
‘Omdat machtsverschil.’
Hij knikte.
‘Wat zou wel kunnen?’
Ik dacht.
‘Als je iets wilt doen, richt iets op voor alleenstaande ouders in zorgbanen die geen opvang hebben.’
Hij keek.
‘Dat is groter.’
‘Precies.’
‘Duurder.’
‘Miljonair.’
Hij lachte.
‘Manipulatief.’
‘Heel.’
Een jaar later kwam er geen Sem-fonds.
Wel programma binnen zijn familieholding dat kinderopvang vergoedde voor laagbetaalde thuiszorgers en mantelzorgers tijdens nachtdiensten.
Niet naar mij genoemd.
Niet naar Sem.
Dat vond ik mooier.
DEEL 11 — DE RECHTSZAAK
Bijna anderhalf jaar na die nacht kwam strafzaak tegen De Ruiter en Christiaan voor.
Niet alle aanklachten die media hadden verzonnen.
Geen ‘moord op miljonair’.
Reinout leefde.
Openbaar Ministerie legde De Ruiter zwaar verwijtbaar en opzettelijk medisch handelen ten laste, waaronder het buiten juiste indicatie toedienen van middelen die bewustzijn en spierfunctie ernstig konden onderdrukken, plus valsheid in medische administratie.
Tegen Christiaan draaide zaak om medeplegen/uitlokking voor delen waar bewijs voldoende was, poging om zakelijke controle via medische toestand te beïnvloeden, en afzonderlijke fraude/valsheid rond bedrijfsbetalingen.
Rechter maakte onderscheid.
Belangrijk.
Christiaan werd niet automatisch verantwoordelijk gehouden voor ieder medisch besluit van De Ruiter.
De Ruiter niet automatisch voor alle fraude.
Bewijs per feit.
Ik zat twee dagen op publieke tribune.
Daarna niet meer.
Te zwaar.
Reinout ging één dag.
Getuigenverklaring was eerder opgenomen.
Christiaan keek hem niet aan.
In media was ik ‘de alleenstaande moeder die complot ontdekte’.
Ik haatte dat.
Ik had niets ontdekt alleen.
Sem bewoog situatie.
Marije stelde vragen.
Vermeer haalde hem uit huis.
Ziekenhuis vond stoffen.
Esther kende documenten.
Auditors volgden geld.
Politie deed onderzoek.
Ik was eerste schakel.
Niet hele ketting.
Uiteindelijk werd De Ruiter veroordeeld voor ernstige medische misdragingen en vervalsing van dossiers, met onvoorwaardelijke gevangenisstraf en beroepsrechtelijke gevolgen.
Christiaan werd veroordeeld voor financiële fraude, beïnvloeding/medeplichtigheid aan een deel van schadelijke medische handelingen voor zover bewezen, en poging bewijs/onderzoek te frustreren. Niet ieder zwaar vermoeden hield stand.
Hij kreeg meerdere jaren gevangenisstraf.
Exact aantal deed Reinout weinig.
‘Voelt niks,’ zei hij.
‘Wat verwachtte je?’
‘Opluchting.’
‘En?’
‘Alleen moe.’
‘Logisch.’
‘Hij was mijn jongen.’
Daar zat hart.
Je kunt opgelucht zijn dat iemand verantwoordelijk wordt gehouden en tegelijk rouwen om wie hij voor je was.
Geen tegenstelling.
