Ik was je niet aan het uitschelden; ik was je financiële discipline aan het bijbrengen!’ Antons stem kreeg zijn gebruikelijke mannelijke autoriteitstoon terug. Hij richtte zich op en zette zijn borst vooruit. ‘Dat kapitaal is van mij. Ik heb elke kopekje bovenop mijn hoofdsalaris verdiend met privé-advies in het weekend en freelancewerk waar jij niets van wist. Ik heb het volste recht om mijn persoonlijke spaargeld te bewaren voor mijn eigen mannelijke doeleinden!’
‘Voor welke doeleinden, Anton? Geheime rekeningen? Een parallel leven waarin mijn vrouw en kind niet bestaan?’ Galina gooide haar handen in de lucht, haar stem brak van ongeloof. ‘We hebben geloften afgelegd! We zijn dit huwelijk aangegaan als partners! Elke seizoensbonus die ik kreeg, ging rechtstreeks in onze gezamenlijke spaarpot! Ik ben gestopt met het kopen van basiscosmetica, ik knipte mijn eigen haar, terwijl jij tegenover me zat te nippen aan muffe thee uit anonieme theezakjes, volkomen bewust dat je genoeg geld in de kast had liggen om het hele appartement van boven tot onder te renoveren!’
‘Verbouwingen staan niet centraal in het universum, Galina!’ brulde Anton, terwijl hij de handdoek van zijn nek rukte en op de grond gooide. ‘Je hebt een ongezonde obsessie ontwikkeld voor behangstalen, voegmiddel en plinten! Geld moet voor je werken, kapitaal genereren, of ergens anders belanden waar het niet verspild wordt aan nutteloze designgordijnen en bijpassende kussens!’
Galina zakte op de rand van het matras, de adrenaline vloeide weg en liet alleen een misselijkmakende, uitgeputte leegte achter. ‘Nutteloos? Dus ons gedeelde comfort is nutteloos? Onze zesjarige een kamer geven die niet naar nat stucwerk ruikt, is verspilling van middelen? Weet je wat dat heet, Anton? Simpel gezegd, het heet verduistering. Je hebt de rust, vreugde en waardigheid van je eigen gezin gestolen .’
‘Ik heb niets gestolen!’ snauwde Anton verdedigend, terwijl hij een schoon T-shirt pakte en het met scherpe, ongecoördineerde bewegingen aantrok. ‘Ik heb gespaard! En eerlijk gezegd is toegang tot mijn privéaccount een schandelijke schending van het huwelijksvertrouwen.’
‘Vertrouwen?’ Galina liet een droge, humorloze lach horen die klonk als gebroken takken. ‘Je hebt een muur van bedrog tussen ons opgetrokken ter waarde van zevenhonderdduizend roebel, en je durft me de les te lezen over vertrouwen? Maandenlang heb ik me afgevraagd waarom je altijd zo prikkelbaar was, klaar om uit te vallen bij elke aankoop in de supermarkt. Nu valt het puzzelstukje op zijn plaats. Je was bang dat er ook maar één roebel uit je geheime schuilplaats zou glippen. Je deed graag alsof je een rijke ondergrondse koning was, terwijl je vrouw muntjes telde voor de melk.’
‘Je verdraait alles,’ mompelde Anton somber, terwijl hij zijn joggingbroek aantrok. ‘Ik had een verrassing in petto. Voor later. Als we een rond bedrag hebben.’
‘De verrassing kwam te vroeg, Anton, en het riekt naar verraad,’ zei ze, terwijl ze opstond. “Morgenochtend gaan we naar de bouwmaterialenhandel. We kopen laminaat, sanitair, tegels, isolatie – alles wat we hebben uitgesteld tot ‘betere tijden’. Betere tijden beginnen morgen. Je maakt vijfhonderdduizend roebel van die kaart over naar onze gezamenlijke rekening.”
“Nee,” verklaarde Anton, terwijl hij zich met een gespannen en koppige kaak naar haar omdraaide. “Ik raak dat bedrag niet aan. Dat geld is voor iets anders bestemd. Het is een erezaak.”
Galina bleef roerloos staan. Een koud voorgevoel bekroop haar. “Wat zijn je plannen? Koop je stiekem een nieuwe auto? Een garage?”
Ik ontdekte per ongeluk de geheime verstopplaats van mijn man.
