DEEL 4 — HET DOCUMENT DAT ALLES VERANDERDE
Ik kon er niet bij zonder te dichtbij te komen.
Ik leunde dus net genoeg naar voren om het zichtbare gedeelte te kunnen lezen.
Bovenaan stond een logo van een medische instelling.
Mijn aandacht werd verscherpt.
Ik keek nog eens.
Het was een ontslagverslag.
De datum was van diezelfde dag.
Ik staarde ernaar.
Toen keek ik naar de vrouw.
“Kom je net uit het ziekenhuis?”
Haar ogen sloten zich even.
Vervolgens geopend.
Ze knikte.
Mijn maag trok samen.
Waarom zou iemand die net uit een ziekenhuis is ontslagen, alleen langs een verlaten snelweg liggen?
Ik keek nog eens rond.
Er was geen voertuig.
Geen familielid.
Geen ambulance.
Geen gebouw in de buurt.
Niets.
De vrouw had een medisch document in haar rugzak, maar er was niemand bij haar.
De vraag kwam vrijwel meteen in me op.
Wie had haar daarheen gebracht?
En waarom?
Ik richtte mijn aandacht weer op de slang.
Het dier zat nog steeds om haar heen gewikkeld.
Wat er ook gebeurd was voordat ik aankwam, ik moest haar eerst levend zien te redden.
Vragen kunnen wachten.
