“Merry, je bent terug!”
‘Hoe wist je dat ik het was?’ vroeg ik.
Een droevige glimlach verscheen op zijn lippen. “Mijn vriend vertelde het me eerst. Mijn hart vertelde het me daarna.”
“Hoe wist je dat ik het was?”
Hij zette voorzichtig een stap naar voren, toen nog een, en reikte even met één hand. Hij raakte bijna het tapijt verkeerd aan. Ik reageerde instinctief en greep zijn pols vast. Callahan verstijfde onder mijn hand. Toen, heel zachtjes, vond hij mijn gezicht weer.
“Jij bent de mooiste vrouw die ik ooit heb gekend, Merry.”
Die eerlijkheid kwam harder aan dan welke verontschuldiging dan ook.
Toen rook ik iets dat licht aangebrand was achter zijn schouder en keek ik naar het fornuis.
“Callie! Ben je iets aan het verbranden?”
Hij fronste zijn wenkbrauwen. “Nee.”
De omelet werd zwart in de pan. Ik moest zo hard lachen dat ik tegen het aanrecht moest leunen, en Buddy begon te blaffen alsof hij een geluid herkende. Callahan lachte toen ook, voor het eerst sinds de avond ervoor.
Die eerlijkheid kwam harder aan dan welke verontschuldiging dan ook.
“De keuken,” zei ik, terwijl ik nog steeds met tranen in mijn ogen lachte, “is nu van mij.”
Dat was mijn eerste officiële beslissing als getrouwde vrouw.
Buddy lag onder de tafel als een getuige van vredesbesprekingen en kwispelde met zijn staart telkens als een van ons lachte.
Voor het eerst in jaren schaam ik me niet meer voor mijn littekens.
Ik begrijp eindelijk dat wat mij is overkomen nooit mijn schuld was. En de enige persoon die de meest afschuwelijke waarheid erachter kende, keek me toch aan, dwars door niets dan duisternis heen, en zag iets wat het waard was om lief te hebben.
