Hij knikte. Toen voegde hij er zachtjes aan toe: "Maar het was de enige manier die ik kende om te stoppen met tijdverspilling."“Die letters vertegenwoordigen alles wat ik niet heb gezegd toen ik het wel had kunnen zeggen.”
Even begreep ik zijn standpunt, ook al kon ik niet accepteren wat hij ons aandeed.
'Hou dan op met het schrijven van eindes voor me,' zei ik.
Nathan keek me aan.
'Als je zo bang bent om tijd te verspillen, stop dan met leven alsof ze er niet meer is, Nathan,' zei ik met een zachtere stem. 'Want ik blijf niet waar ze me nu al rouwen.'
Toen ik klaar was, zag ik haar ogen vol tranen schieten, en op dat moment begreep ik iets heel duidelijk... Ik was niet degene die deze relatie verbrak.
***
We keerden in stilte terug, maar nu was het gevoel anders.
Het huis was nog hetzelfde toen we aankwamen. Maar ik niet.“Ik blijf niet waar ze me nu al smeken.”
De lade stond nog open. De andere brieven lagen er nog in.
Ik nam er eentje en ging tegenover Nathan zitten.
Hij staarde me lange tijd aan, alsof hij een keuze maakte die hij nog nooit eerder had gemaakt. Toen kwam hij iets dichterbij, niet te veel, precies genoeg.
'Ik wil je niet kwijt, Mattie,' zei ze zachtjes, 'maar ik begrijp nu eindelijk dat ik je al aan het verliezen ben door van je te houden alsof je weggaat.'
Ik bewoog me niet.De andere brieven moesten nog binnenkomen.
'Ik heb geen tijd meer met je nodig,' voegde ze eraan toe. 'Ik moet stoppen met het verspillen van de tijd die ik heb. Ik kan je niet beloven dat ik niet bang zal zijn. Maar ik kan je wel beloven dat ik deze angst niet zal laten uitgroeien tot een toekomst waar je mee moet leven. Ik wil hier bij je zijn... zolang jij hier bij mij bent. Niet eerder, niet later. Alleen hier.'
Dat ding is ergens diep gevallen.
En voor het eerst geloofde ik dat Nathan bij me was, niet ergens voor me uit, en dat hij zich niet voorbereidde op iets dat nog niet gebeurd was.“Ik wil hier bij jou zijn… zolang jij hier bij mij bent.”
Ik keek naar de open brief die ik in mijn handen hield. En toen werd me iets duidelijk.
Nathan had zich er al op voorbereid om me te verliezen, nog voordat hij mezelf had toegestaan me te hebben. Maar ik wilde niet zo verder leven.
Als ik zou blijven, zou het niet zijn om mijn man ongelijk te geven . Het zou zijn om hem te leren van iemand te houden die er nog steeds is.
En voor het eerst die avond bevonden we ons op hetzelfde moment... samen.Nathan bereidde zich erop voor om me te verliezen nog voordat hij zichzelf toestond me te hebben.
