“Hé, kereltje, bedankt. Die is van papa.”
“Dat is de sleutel van beneden.”
Hij liep in drie passen de kamer door en pakte de sleutel uit Noahs handpalm, met een glimlach die niet tot in zijn ogen reikte.
Ik hield mijn stem luchtig.
“Was dat waar je gisteravond naar zocht?” “Ja. Hij is van mijn werk. Ik had in de problemen kunnen komen als ik hem kwijt was geraakt.”
“Je hebt hem aan mij laten zien.”
Ik zou hem hebben geloofd. Maar toen keek Noah verward.
“Maar papa, dat is de sleutel van beneden.”
Het werd stil in de keuken. Marcus lachte, maar het klonk geforceerd.
“Hij is vier, Rachel. Hij weet niet waar hij het over heeft.”
Advertentie
Maar Noah schudde zijn hoofd.
“Ik wilde niet dat hij in de buurt van het gereedschap kwam.”
“Jawel. Je hebt hem aan mij laten zien.”
Toen keek hij naar mij.
“Maar papa zei dat ik jou niet mocht vertellen waar hij bij hoort.”
Het werd stil in de kamer. Marcus lachte geforceerd.
“Het is een oude opbergkast beneden. Ik heb gezegd dat hij er niet mee mocht spelen, dat is alles.”
“Ik hou van jullie. Van jullie allebei.”
Maar ik kon de blik op zijn gezicht niet vergeten. Even leek Marcus op een vreemde die in mijn keuken was betrapt.
“Rachel, toe nou. Ik zei dat het verboden terrein was omdat ik niet wilde dat hij in de buurt van het gereedschap kwam. Meer is het niet.”
“Oké.”
Dat was alles wat ik zei. Gewoon oké. Ik draaide me weer naar het fornuis en schoof de eieren heen en weer in de pan; ik was helemaal vergeten dat ik die vasthield.
Noah nam me mee naar beneden.
Hij keek een tijdje naar me. Toen kuste hij Noah boven op zijn hoofd, pakte zijn laptoptas en stopte de sleutel diep in zijn broekzak.
