Mijn hart begon sneller te kloppen.
Ik besloot het drankje niet aan te raken en bestelde een nieuw glas. De rest van het diner probeerde ik normaal te doen, maar ik hield mijn dochter en schoonzoon nauwlettend in de gaten.
Toen we afscheid namen, omhelsde Rachel me opvallend stevig.
‘Ik hou van je, mama,’ zei ze.
Ik wilde haar geloven. Maar iets in haar stem voelde niet oprecht.
Ik stapte in mijn auto en zag hoe hun wagen uit het zicht verdween. Net toen ik wilde vertrekken, klopte iemand op mijn raam.
Het was Victor, de ober die ons de hele avond had bediend.
Hij keek nerveus om zich heen en boog zich naar me toe.
‘Mevrouw Helen, vergeef me dat ik me ermee bemoei, maar ik moet u iets vertellen.’
Ik draaide het raam omlaag.
Wat hij vervolgens zei, deed mijn bloed in mijn aderen bevriezen.
De woorden van de ober die alles veranderden
‘Toen u naar de lobby ging om te telefoneren, zag ik uw dochter iets in uw glas doen,’ fluisterde Victor. ‘Het was een wit poeder uit een klein flesje. Haar man hield ondertussen de omgeving in de gaten.’
Ik kon nauwelijks reageren.
Mijn eigen dochter? De vrouw voor wie ik mijn hele leven had gewerkt?
Victor vertelde dat hij het glas veilig had bewaard, zodat het onderzocht kon worden. Met trillende handen nam ik het aan.
Diezelfde avond belde ik mijn advocaat.
‘Je had gelijk,’ zei ik zacht.
Nora had me eerder gewaarschuwd dat Rachel en Derek steeds meer financiële problemen hadden en plotseling bijzonder geïnteresseerd waren geraakt in mijn vermogen.
Ik had geweigerd haar te geloven.
Nu kon ik niet langer doen alsof er niets aan de hand was.
Ik liet het glas onderzoeken. De resultaten beweerden dat er een gevaarlijke hoeveelheid propranolol in het drankje zat, een medicijn dat bij een overdosis ernstige hartproblemen kan veroorzaken.
