Het werd merkbaar stiller in de bus.
De vrouw wilde antwoorden, maar de man ging verder:
— Mijn vrouw is verpleegkundige. Ik weet hoe een dienst van 24 uur eruitziet. Soms komt ze thuis en valt ze aan tafel in slaap. En deze jonge vrouw heeft niet eens de tijd gehad om haar uniform uit te trekken.
De vrouw fronste haar wenkbrauwen.
— Iedereen werkt. Daar is niets bijzonders aan.
Op dat moment remde de bus plotseling hard. De chauffeur opende de deuren, maar niemand haastte zich om uit te stappen. Hij draaide zich naar de passagiers om.
Het bleek dat hij het hele gesprek had gehoord.
— U hebt meerdere keren een andere plaats aangeboden gekregen, zei hij luid tegen de vrouw. Elke keer hebt u die geweigerd. Dan kunt u misschien maar even blijven staan.
Het werd doodstil in de bus.
De vrouw zei niets.
De chauffeur ging verder:
— En laat deze jonge vrouw met rust. Ik zag haar instappen bij de halte bij het ziekenhuis. Ze viel bijna meteen in slaap nadat ze was gaan zitten.
De vrouw bleef stokstijf staan.
— Als u per se bij het raam wilt zitten, komt er over twee haltes een plaats vrij aan de rechterkant. Maar er is geen enkele reden om iemand wakker te maken en ruzie te veroorzaken alleen omdat u precies deze plaats wilt.
Een van de passagiers lachte zachtjes.
De vrouw zei niets meer. Ze liep naar de andere kant van de bus en ging een paar minuten later uiteindelijk zitten op precies de plaats die haar eerder was aangeboden.
De man keek naar me en zei zacht:
— Slaap maar. Als het nodig is, maak ik u wakker bij de eindhalte.
Ik bedankte hem en sloot mijn ogen weer.
Voor het eerst tijdens de hele rit voelde ik me rustig. Soms heb je niet veel woorden nodig — het is genoeg als iemand ziet hoe ongelooflijk moe je bent.
