Ik had al tientallen jaren niet meer aan die dag gedacht.
De school had destijds een fotograaf ingehuurd om foto’s van alle leraren te maken en die in de gang op te hangen. Voor mij was het toen waarschijnlijk niets meer geweest dan een gewone schooldag, een klein moment tussen honderden andere werkdagen.
Voor Eli was die foto blijkbaar iets heel anders geworden.
Ik hield hem voorzichtig tussen mijn vingers en keek nog één keer naar het jonge gezicht dat ooit het mijne was.
Daar stond een 23-jarige lerares die nog niet kon weten hoeveel levens er door haar klaslokaal zouden trekken. Ze wist niet wat er met Eli zou gebeuren. Ze wist niet dat ze ooit een zoon genaamd Danny zou verliezen. Ze wist niet dat ze meer dan veertig jaar later in een hangar in Montana zou staan, tegenover een voormalige leerling die piloot was geworden.
Ik draaide de foto om.
Op de achterkant stonden woorden in een slordig handschrift.
Ik keek naar Eli, daarna opnieuw naar de foto.
En toen begon ik te lezen.
