Ik ben in april naar Birchwood Circle verhuisd, wat de best mogelijke maand is om naar een nieuwe plek te verhuizen, omdat in april alles nog onzeker is en er nog volop mogelijkheden zijn.
De buurt had de kwaliteit van plekken waar al lang genoeg gewoond werd om een eigen karakter te ontwikkelen, waar de beplanting de tijd had gehad om te groeien, de huizen zich hadden gezet en het geheel de uitstraling had van iets dat een eigen identiteit had gevonden.
Geen nieuwe ontwikkeling.
Geen woonwijk met identieke huizen.
Een buurt, in de ware zin van het woord.
Elk huis aan de Circle was net iets anders dan de andere.
Mijn huis had een stenen pad van de oprit naar de voordeur, en dat had ik juist vanwege dat stenen pad uitgekozen.
Ik heb altijd geloofd dat de manier waarop je een huis benadert, iets over het huis zegt.
Het stenen pad vertelde me dat dit huis onderhouden was door iemand die plezier beleefde aan de aanloop ernaartoe.
Dat vond ik leuk.
Mijn naam is Sam Kelley.
Ik ben zesendertig jaar oud.
Ik ben naar Birchwood Circle verhuisd omdat ik binnen mijn bedrijf een nieuwe functie had gekregen, waarvoor ik in de buurt moest wonen, en omdat de zoektocht naar een woning na de overplaatsing verschillende opties had opgeleverd en deze woning goed aanvoelde.
Het stenen pad.
De gevestigde kwaliteit.
De tuin was duidelijk onderhouden door iemand die er zorg aan besteedde.
De vorige eigenaren waren een echtpaar van in de zestig dat er hun gezin had grootgebracht en dat verhuisde om dichter bij hun kleinkinderen te wonen.
Ze lieten planten achter.
Ze verlieten het stenen pad.
Ze hadden een briefje op het aanrecht achtergelaten met de namen van de buren en wat nuttige informatie.
Op het briefje stond: de Garcia’s hiernaast zijn erg aardig, ze helpen je graag met alles wat je nodig hebt. Linda Marsh aan de overkant van de straat hecht veel waarde aan het uiterlijk van de straat. Als je informatie over de Vereniging van Eigenaren nodig hebt, ligt er een map in de bureaulade.
Ik las dit, legde het weg, zette koffie in mijn nieuwe keuken en dacht: ik ben nogal kieskeurig over het uiterlijk van de straat.
Dit is een van die zinnen die in een kleine ruimte heel veel informatie bevat.
Bijzonder.
Over het uiterlijk.
Van de straat.
Niet haar huis.
De straat.
Ik heb het opgeborgen.
De eerste twee weken heb ik besteed aan uitpakken en inrichten.
De familie Garcia kwam op de tweede dag langs met lasagne en oprechte gastvrijheid.
Hun namen waren Maria en Eduardo.
Ze woonden al elf jaar aan Birchwood Circle.
Ze lieten me zien waar de goede supermarkt was, welke pizzeria betrouwbaar bezorgde en voor welk lokaal restaurant het wachten waard was.
Ik zei: in het briefje stond dat Linda Marsh kieskeurig is over de straat.
Eduardo lachte.
Maria zei: Linda is Linda.
Eduardo zei: ze kent alle regels van de Vereniging van Huiseigenaren uit haar hoofd.
Hij zei: « Ze heeft afgelopen zomer een klacht ingediend over onze tomatenplanten omdat ze vond dat ze vanaf de stoep zichtbaar waren. »
